Η κλιματική κρίση και η υπεραλίευση συνέβαλαν στη μείωση του πληθυσμού των πιγκουίνων κατά 95% σε δύο αποικίες αναπαραγωγής τους στη Νότια Αφρική, σύμφωνα με έρευνα.

Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι περισσότεροι από 60.000 πιγκουίνοι πέθαναν από την πείνα λόγω της εξαφάνισης των σαρδελών. Η συγκεκριμένη έρευνα αναφέρει ότι περίπου το 95% των Αφρικανικών πιγκουίνων έφυγε από τη ζωή μεταξύ του 2004 και του 2014, στις αποικίες αναπαραγωγής τους, στα νησιά Dassen και Robben.

Οι πιγκουίνοι περνούν από μια διαδικασία που λέγεται “καταστροφική έκδυση” ή στα αγγλικά moulting, κατά την οποία αντικαθιστούν όλα τους τα φτερά ταυτόχρονα, μένοντας στη στεριά για 2 με 4 εβδομάδες. Αυτό συμβαίνει συνήθως μία φορά τον χρόνο. Πιθανότατα, λοιπόν, τις συγκεκριμένες περιόδους μειώθηκε τραγικά ο πληθυσμός τους και οι ερευνητές θεωρούν ότι η κλιματική κρίση και η υπεραλίευση ευθύνονται γι’ αυτό.

Φυσικά, αυτή η μείωση πληθυσμού δεν συμβαίνει μόνο στην Αφρική, αναφέρει η μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Ostrich: Journal of African Ornithology. «Αυτές οι μειώσεις παρατηρούνται και αλλού», δήλωσε ο Δρ Richard Sherley από το Κέντρο Οικολογίας και Προστασίας στο Πανεπιστήμιο του Exeter.

Δυστυχώς, το είδος του Αφρικανού πιγκουίνου έχει υποστεί τη μεγαλύτερη μείωση πληθυσμού – σχεδόν 80% σε 30 χρόνια.

Γιατί, όμως, θεωρούν ότι η μείωση του πληθυσμού γίνεται κυρίως κατά τη διάρκεια του moulting;

Οι Αφρικανικοί πιγκουίνοι αντικαθιστούν τα φτερά τους για να προστατευτούν με τα νέα, πιο ισχυρά φτερά τους από το κρύο και τη βροχή. Στην ουσία προσφέρουν στον εαυτό τους έξτρα θερμομόνωση και αδιαβροχοποίηση. Η διαδικασία αυτή διαρκεί όπως αναφέραμε, 2-4 εβδομάδες και γι’ αυτό παραμένουν στη στεριά. Για να επιβιώσουν, όμως, κάτω από αυτές τις συνθήκες θα πρέπει να έχουν συσσωρεύσει αρκετό λίπος για να προστατευτούν από τις οποιεσδήποτε καιρικές συνθήκες.

«Αν η τροφή είναι δύσκολο να βρεθεί πριν αλλάξουν τα φτερά ή αμέσως μετά, δεν θα έχουν επαρκή αποθέματα για να επιβιώσουν από την πείνα», είπε ο Sherley. «Δεν βρίσκουμε πολλούς νεκρούς πιγκουίνους – η αίσθησή μας είναι ότι πιθανότατα πεθαίνουν στη θάλασσα», πρόσθεσε.

Η μελέτη διαπίστωσε ότι από το 2004 η βιομάζα της σαρδέλας Sardinops saga μειώθηκε κατά 25%. Αυτό το είδος σαρδέλας είναι η κύρια τροφή των πιγκουίνων, το οποίο, όμως, λόγω των αλλαγών θερμοκρασίας και της αλατότητας των νερών της δυτικής ακτής της Αφρικής, έχουν μειώσει την επιτυχία της αναπαραγωγής τους. Επιπλέον, τα επίπεδα αλιείας στην περιοχή παραμένουν υψηλά.
Όλο αυτό οδηγεί στη μείωση του πληθυσμού των πιγκουίνων.

Το 2024, οι Αφρικανοί πιγκουίνοι ανακηρύχθηκαν επίσημα ως κρίσιμα απειλούμενο είδος, με λιγότερα από 10.000 ζευγάρια να αναπαράγονται.

Όταν το συνεργείο του BBC παραβίασε τον ιερό κανόνα “δεν παρεμβαίνουμε” για να σώσει εγκλωβισμένους πιγκουίνους

Η ομάδα των κινηματογραφιστών βρέθηκε ξαφνικά αντιμέτωπη με ένα βαθιά ανθρώπινο ηθικό δίλημμα.

Τι θα μπορούσε να βοηθήσει;

Η σωστή διαχείριση της αλιείας θα μπορούσε να βελτιώσει τις πιθανότητες επιβίωσης των πιγκουίνων. Δηλαδή, αν ψαρεύουμε με τρόπους που δεν εξαντλούν τα ψάρια, θα επιτρέψουμε στους πιγκουίνους να έχουν περισσότερη τροφή και έτσι να ζουν περισσότερο.

Ευτυχώς, υπάρχουν άνθρωποι που φροντίζουν τα ζώα και φτιάχνουν φωλιές για να προστατευτούν οι πιγκουίνοι. Επιπλέον, η εμπορική αλιεία με συρτή (purse-seine) έχει απαγορευτεί γύρω από τις έξι μεγαλύτερες αποικίες αναπαραγωγής πιγκουίνων. Η αλιεία με συρτή είναι όταν οι ψαράδες περικλείουν μια μεγάλη ομάδα ψαριών με ένα δίχτυ και τα πιάνουν όλα μαζί.

Η Δρ Azwianewi Makhado, συν-συγγραφέας της μελέτης από το Υπουργείο Δασών, Αλιείας και Περιβάλλοντος της Νότιας Αφρικής, ελπίζει ότι αυτό «αυξήσει την πρόσβαση των πιγκουίνων στη λεία σε κρίσιμα στάδια του κύκλου ζωής τους».

Η Lorien Pichegru, καθηγήτρια θαλάσσιας βιολογίας στο Πανεπιστήμιο Nelson Mandela της Νότιας Αφρικής, που δεν συμμετείχε στη μελέτη, δήλωσε ότι τα αποτελέσματα είναι εξαιρετικά ανησυχητικά και αναδεικνύουν δεκαετίες κακής διαχείρισης των πληθυσμών μικρών ψαριών στη Νότια Αφρική. «Τα αποτελέσματα της μελέτης βασίζονται μόνο στην επιβίωση των πιγκουίνων μέχρι το 2011, αλλά η κατάσταση δεν έχει βελτιωθεί με την πάροδο του χρόνου», δήλωσε.

Η Pichegru τόνισε ότι η αντιμετώπιση των εξαιρετικά χαμηλών επιπέδων πληθυσμών μικρών ψαριών απαιτεί άμεση δράση, «όχι μόνο για τους Αφρικανούς πιγκουίνους αλλά και για άλλα ενδημικά είδη που εξαρτώνται από αυτούς τους πληθυσμούς».

Με πληροφορίες από το The Guardian