Συμβιώνοντας με ένα κατοικίδιο μαθαίνουμε να αντιλαμβανόμαστε ακόμη και τις πιο μικρές αλλαγές στη συμπεριφορά του. Περισσότερος χρόνος στο κρεβατάκι του, μειωμένη όρεξη ή λιγότερη διάθεση για παιχνίδι αρκούν για να μας προβληματίσουν.

Όταν τώρα αυτές οι αλλαγές συνοδεύονται από αυξημένη θερμοκρασία σώματος, τότε πιθανότατα μιλάμε για πυρετό, ένα σύμπτωμα που χρειάζεται προσοχή, αλλά όχι πανικό. 

Ο πυρετός στους σκύλους

Ο πυρετός δεν είναι ασθένεια, αλλά ένδειξη ότι ο οργανισμός ενεργοποιεί τους αμυντικούς του μηχανισμούς. Οι φυσιολογικές τιμές θερμοκρασίας στους σκύλους κυμαίνονται από 38,1°C έως 39,2°C. Πάνω από 39,4–39,5°C θεωρείται πυρετός, ενώ τιμές που αγγίζουν ή ξεπερνούν τους 40,5°C χρειάζονται άμεση κτηνιατρική αξιολόγηση.

Η σωστή θερμομέτρηση γίνεται με πρωκτικό ψηφιακό θερμόμετρο αφού έχουμε βάλει λίγη βαζελίνη ή λιπαντικό. Αν η ένδειξη είναι αυξημένη, παραμένουμε ψύχραιμοι και επαναλαμβάνουμε μετά από λίγα λεπτά ηρεμίας.

Είναι επίσης σημαντικό να διακρίνουμε τον πυρετό από την υπερθερμία. Στον πυρετό, η αύξηση της θερμοκρασίας οφείλεται σε εσωτερική αντίδραση του οργανισμού σε λοίμωξη ή φλεγμονή. Στην υπερθερμία, η αιτία είναι εξωτερική και μπορεί να οφείλεται σε ζέστη, έντονη άσκηση ή παραμονή σε κλειστό χώρο οδηγώντας ακόμη και σε θερμοπληξία.

Ο Marty Becker, ένας από τους πιο γνωστούς κτηνιάτρους στις ΗΠΑ, επισημαίνει ότι ο πυρετός είναι ένδειξη πως το σώμα «εργάζεται» για να ανακάμψει ενώ η προσέγγισή μας πρέπει να είναι υποστηρικτική και όχι βεβιασμένη.

Ο Michael Kirley, κλινικός κτηνίατρος στις ΗΠΑ, με εμπειρία στη διαχείριση λοιμωδών και αναπνευστικών νοσημάτων σκύλων τονίζει ότι η συστηματική παρακολούθηση στο σπίτι και η έγκαιρη επικοινωνία με τον κτηνίατρο του αδιάθετου σκύλου μας μειώνουν σημαντικά τον κίνδυνο επιπλοκών.

Η γρίπη των σκύλων

Η γρίπη των σκύλων είναι μια μεταδοτική αναπνευστική νόσος που συχνά συνοδεύεται από πυρετό. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν βήχα, ρινική καταρροή, λήθαργο και μειωμένη όρεξη. Στις περισσότερες περιπτώσεις η θεραπεία είναι υποστηρικτική και βασίζεται στο τρίπτυχο ξεκούραση, ενυδάτωση και παρακολούθηση. Σε επιπλοκές μπορεί να απαιτηθούν αντιβιοτικά.

Πώς φροντίζουμε τον σκύλο με πυρετό

Η φροντίδα στο σπίτι έχει καθοριστικό ρόλο στην ανάρρωση. Δεν αντικαθιστά τον κτηνίατρο, αλλά μπορεί να στηρίξει ουσιαστικά τον οργανισμό του ζώου.

Η άμεση επικοινωνία με τον γιατρό είναι απαραίτητη όταν η θερμοκρασία του σκύλου ξεπερνά τους 40,5°C, καθώς πρόκειται για επίπεδα που μπορεί να επιβαρύνουν σοβαρά τον οργανισμό του. Εξίσου ανησυχητικό είναι όταν ο πυρετός διαρκεί περισσότερο από 48 ώρες ή παρουσιάζει ανοδική πορεία αντί να υποχωρεί.

Αν παρατηρήσουμε επιδείνωση της γενικής του κατάστασης όπως έντονη αδυναμία, απάθεια ή δυσκολία στην κίνηση δεν πρέπει να καθυστερούμε την αξιολόγηση από ειδικό. Η εμφάνιση σπασμών, ή κατάρρευσης αποτελεί σαφή ένδειξη επείγουσας ανάγκης για κτηνιατρική φροντίδα. Το ίδιο ισχύει και σε περιπτώσεις συνεχόμενων εμετών ή σοβαρής διάρροιας, που μπορούν να οδηγήσουν γρήγορα σε αφυδάτωση και επιπλοκές. Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται όταν πρόκειται για κουτάβια, ηλικιωμένους σκύλους ή ζώα με χρόνια νοσήματα, καθώς οι οργανισμοί τους είναι πιο ευάλωτοι και ενδέχεται να επιδεινωθούν ταχύτερα.

1. Δημιουργούμε περιβάλλον ηρεμίας

Ο σκύλος με πυρετό χρειάζεται ξεκούραση. Το σώμα του καταναλώνει περισσότερη ενέργεια για να καταπολεμήσει την αιτία της φλεγμονής ή της λοίμωξης. Επιλέγουμε έναν ήσυχο χώρο, μακριά από έντονους θορύβους, δραστηριότητες και παιδιά. Δεν αλλάζουμε συνεχώς περιβάλλον και δεν τον πιέζουμε να συμμετέχει σε οικογενειακές δραστηριότητες.

Μερικά σκυλιά αναζητούν περισσότερη επαφή και τρυφερότητα όταν δεν αισθάνονται καλά ενώ άλλα προτιμούν να απομονώνονται. Κατά συνέπεια, σεβόμαστε τις ανάγκες του δικού σας ζώου.

2. Περιορίζουμε τη σωματική δραστηριότητα

Ακόμη κι αν ο σκύλος μας παρουσιάσει στιγμιαία διάθεση για παιχνίδι, αποφεύγουμε την έντονη άσκηση. Οι βόλτες περιορίζονται αποκλειστικά για τις βασικές του ανάγκες και γίνονται σε ήρεμο ρυθμό. Η έντονη δραστηριότητα μπορεί να αυξήσει περαιτέρω τη θερμοκρασία και να επιβαρύνει το καρδιαγγειακό σύστημά του. 

3. Ενυδάτωση 

Ο πυρετός αυξάνει τις απώλειες υγρών. Το φρέσκο νερό πρέπει να είναι πάντα διαθέσιμο. Αν ο σκύλος δεν πίνει αρκετά, μπορούμε να:

-Προσφέρουμε υγρή τροφή

-Προσθέσουμε μικρή ποσότητα ζωμού χαμηλού νατρίου

-Τοποθετήσουμε το μπολ πιο κοντά στο σημείο ανάπαυσής του ελέγχοντας ότι πίνει. 

Σημάδια αφυδάτωσης είναι τα ξηρά ούλα, η έντονη αδυναμία και η απώλεια ελαστικότητας του δέρματος. Σε αυτές τις περιπτώσεις επικοινωνούμε άμεσα με τον κτηνίατρο.

4. Διατροφή χωρίς πίεση

Η μειωμένη όρεξη είναι συχνή και σε καμία περίπτωση δεν πιέζουμε τον σκύλο μας να φάει. Προσφέρουμε, ωστόσο, μικρά, συχνά, υγρά και εύπεπτα γεύματα. Ελαφρώς ζεσταμένη τροφή μπορεί να ενισχύσει το άρωμα και να γίνει πιο ελκυστική. Αν ο σκύλος δεν τρώει για περισσότερες από δύο ημέρες ή αν η ανορεξία συνοδεύεται από εμετούς ή διάρροια, απαιτείται κτηνιατρική αξιολόγηση ή και νοσηλεία. 

5. Δροσιά με μέτρο

Διατηρούμε τον χώρο καλά αεριζόμενο. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ανεμιστήρα ή να του επιτρέψουμε να ξαπλώσει σε δροσερή επιφάνεια αν κάνει ζέστη. Αποφεύγουμε παγωμένα μπάνια και πολύ κρύες κομπρέσες, καθώς μπορεί να προκαλέσουν ρίγος, το οποίο αυξάνει ακόμη περισσότερο τη θερμοκρασία.

6. Συστηματική παρακολούθηση 

Μετράμε τη θερμοκρασία του σκύλου σε σταθερά διαστήματα και καταγράφουμε τις τιμές. Παρατηρούμε:

-Επίπεδο ενέργειας

-Όρεξη

-Πιθανό βήχα ή εκκρίσεις

-Συχνότητα εμετών ή διάρροιας

Αυτές οι πληροφορίες βοηθούν τον κτηνίατρό μας να σχηματίσει σαφέστερη εικόνα.

7. Δεν χορηγούμε ανθρώπινα φάρμακα

Παρακεταμόλη, ιβουπροφαίνη και άλλα παυσίπονα είναι επικίνδυνα για τους σκύλους και μπορούν να προκαλέσουν σοβαρή ηπατική ή νεφρική βλάβη. Δεν δίνουμε κανένα φάρμακο χωρίς ρητή οδηγία κτηνιάτρου.

Η φροντίδα ενός σκύλου με πυρετό απαιτεί ψυχραιμία. Δεν χρειάζεται πανικός, αλλά προσοχή και συνέπεια, όπως θα κάναμε με ένα μικρό παιδάκι που δεν μπορεί να εκφράσει επακριβώς τι νιώθει. Ο οργανισμός του σκύλου έχει τη δυνατότητα να ανακάμψει, αρκεί να του προσφέρουμε το κατάλληλο περιβάλλον και την απαραίτητη υποστήριξη.

Όταν λίγες μέρες αργότερα τον δούμε ξανά ζωηρό, να κουνά χαρούμενα την ουρά του, θα γνωρίζουμε ότι η υπομονή, η φροντίδα και η αγάπη μας συνέβαλαν ουσιαστικά στην ανάρρωσή του. Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη ανταμοιβή για κάθε κηδεμόνα.