Η απώλεια του κατοικιδίου μας είναι κάτι που ευχόμαστε να μη ζήσουμε ποτέ. Δυστυχώς, όμως, κάποια στιγμή θα συμβεί. Και όταν έρθει αυτή η στιγμή, θα “ραγίσει” η καρδιά μας. Τα συναισθήματα που θα βιώσουμε μπορεί να είναι τρομακτικά και θα πονέσουμε τόσο όσο αν χάναμε κάποιο μέλος της οικογένειάς μας. Γιατί κακά τα ψέματα. Το κατοικίδιό μας ήταν, είναι και θα είναι η οικογένειά μας ό,τι και να συμβεί.

Πέρα από την απώλεια που πρέπει να διαχειριστούμε, υπάρχουν και κάποια πρακτικά και νομικά ζητήματα που καλό είναι να έχουμε στο μυαλό μας.

Μετά το πρώτο σοκ, θα έρθει η ώρα να σκεφτούμε τι πρέπει να κάνουμε τη σορό του κατοικιδίου μας και γενικά ποια πρέπει να είναι τα επόμενα βήματά μας.

Σε πρακτικό επίπεδο, λοιπόν, πρέπει να κάνουμε τα εξής:

Αρχικά, πρέπει να επικοινωνήσουμε με τον κτηνίατρο που παρακολουθούσε το ζωάκι μας, καθώς θα χρειαστούμε επιβεβαίωση του θανάτου του. Ο κτηνίατρος μπορεί να μας καθοδηγήσει κατάλληλα σχετικά με το τι να κάνουμε τη σορό.

Αν το κατοικίδιό μας φύγει από τη ζωή – είτε φυσικά είτε με ευθανασία – ενώ βρισκόμαστε στο κτηνιατρείο και δεν θέλουμε να πάρουμε τη σορό του σπίτι, μπορούμε να την αφήσουμε εκεί, πάντα σε συνεννόηση με τον κτηνίατρο. Ωστόσο, πρέπει να αποφασίσουμε τι θέλουμε να κάνουμε τη σορό γιατί δεν μπορεί να μείνει εκεί, για ευνόητους λόγους.

Την ίδια απόφαση πρέπει να πάρουμε και στην περίπτωση που το κατοικίδιό μας φύγει από τη ζωή ενώ βρίσκεται σπίτι μας.

Οι επιλογές είναι τρεις. Είτε να θάψουμε το ζώο μας σε κάποιο νεκροταφείο ζώων είτε να το αποτεφρώσουμε- μια επιλογή ιδιαίτερα δημοφιλής τα τελευταία χρόνια- είτε να το θάψουμε εμείς σε κάποιο μέρος.

Στην πρώτη περίπτωση, καλό είναι να γνωρίζουμε ότι στην Αττική υπάρχουν κάποια νεκροταφεία με ατομικούς τάφους (στην υπόλοιπη Ελλάδα υπάρχουν ελάχιστα και εντοπίζονται κυρίως στη Θεσσαλονίκη), και μπορούμε να τοποθετήσουμε κάποια φωτογραφία του ζώου μας, μια επιγραφή ή κάποιο αγαλματάκι, για να τιμήσουμε τη μνήμη του.

Υπάρχει και η επιλογή της ομαδικής ταφής, η οποία είναι πιο οικονομική. Αν δεν είμαστε σε θέση να μεταφέρουμε εμείς το κατοικίδιό μας, μπορούν οι υπάλληλοι του κοιμητηρίου να έρθουν να το παραλάβουν από το σπίτι μας ή το κτηνιατρείο.

Στη δεύτερη περίπτωση, στην περίπτωση της αποτέφρωσης δηλαδή, πάλι υπάρχει η επιλογή της ατομικής ή ομαδικής αποτέφρωσης με το ανάλογο κόστος. Υπάρχουν αρκετά αποτεφρωτήρα στην Αττική, όμως δεν είναι όλα νόμιμα, γι’ αυτό θα πρέπει να τα ελέγξουμε πριν επιλέξουμε. Μετά την αποτέφρωση μπορούμε να πάρουμε την τέφρα το κατοικιδίου μας σε ένα βάζο, το οποίο μπορούμε να το φέρουμε εμείς από το σπίτι. Το τι θα κάνουμε την τέφρα στη συνέχεια είναι δική μας απόφαση. Μπορεί να θέλουμε να την έχουμε σε κάποιο σημείο στο σπίτι μας, μπορεί να θέλουμε να την σκορπίσουμε σε κάποιο σημείο. Ας επιλέξουμε αυτό που θεωρούμε πιο σωστό και αυτό που θα μας κάνει να νιώσουμε έστω και λίγο καλύτερα.

Όσον αφορά την τρίτη επιλογή, θα πρέπει να προσέξουμε τα εξής: η ταφή στην αυλή ή τον κήπο μας απαγορεύεται από τη νομοθεσία. Η ταφή θα πρέπει να γίνει σε κάποιο απομακρυσμένο μέρος, μακριά από κατοικημένη περιοχή.

Τι πρέπει να γίνει σε νομικό επίπεδο;

Εφόσον το ζωάκι μας ήταν καταχωρημένο και έφερε μικροτσίπ, θα πρέπει να δηλώσουμε τον θάνατό του στο Εθνικό Μητρώο Ζώων Συντροφιάς. Θα χρειαστούμε τους προσωπικούς μας κωδικούς taxisnet. Στην πλατφόρμα θα πρέπει να συμπληρώσουμε τον κωδικό του μικροτσίπ του ζώου μας, την ημερομηνία διαπίστωσης θανάτου, την αιτία και την τοποθεσία θανάτου. Το βιβλιάριο και το διαβατήριο -αν είχε το ζωάκι μας- πρέπει να ακυρωθούν και αυτά.

Πώς να διαχειριστείτε το πένθος μετά τον θάνατο του σκύλου σας

Άλλοτε ξαφνικά, άλλοτε ως φυσική συνέπεια ενός προβλήματος υγείας ή γήρατος, πάντα λυγίζουμε στον θάνατο του τετράποδου φίλου μας.

Τι πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας

Πέρα από όλα τα πρακτικά και νομικά ζητήματα, είναι σημαντικό να δώσουμε στον εαυτό μας χρόνο για να διαχειριστεί την απώλεια. Το πένθος είναι απολύτως φυσιολογικό γιατί το αγαπημένο μας κατοικίδιο το θεωρούμε τον καλύτερο μας φίλο, τον συνοδοιπόρο της ζωής μας, το παιδί μας, την οικογένειά μας- ένα ένα ξεχωριστά και όλα αυτά μαζί. Ο πρώτος καιρός είναι δύσκολος. Ίσως να μην έχουμε όρεξη να κάνουμε και πολλά πράγματα. Ίσως το μόνο που θα θέλουμε είναι να καθόμαστε όλη μέρα στον καναπέ και να κλαίμε. Όλα αυτά είναι λογικά και φυσιολογικά. Δεν χρειάζεται να ντραπούμε για τα συναισθήματά μας ούτε να δειλιάσουμε να ζητήσουμε συναισθηματική βοήθεια και υποστήριξη, αν αυτό είναι που έχουμε ανάγκη.

Και να θυμόμαστε: είναι πολύ σημαντικό που δώσαμε αγάπη και κάναμε ένα πλασματάκι ευτυχισμένο, έστω και για λίγα χρόνια (γιατί δυστυχώς τα ζωάκια δεν ζουν αρκετά, και ακόμα και αν ζήσουν 20 χρόνια ποτέ δεν θα είναι αρκετά για εμάς). Όταν και αν έρθει η ώρα, ίσως καταφέρουμε να πάρουμε υπό την προστασία μας ένα ακόμα ζωάκι. Όχι σαν αντικαταστάτη, αλλά σαν ένα ακόμα πλάσμα που θα αγαπάμε και θα φροντίζουμε σαν ισότιμο μέλος της οικογένειάς μας.