Όταν σκεφτόμαστε τη σχέση μητέρας-παιδιού, συνήθως μας έρχονται στο μυαλό στιγμές αγάπης, χάδια, φιλιά και αγκαλιές. Βλέποντας τον τρόπο που μια μαμά φροντίζει το μωρό της, συνδέουμε αυτόν τον μοναδικό δεσμό με όμορφα συναισθήματα. Πιστεύουμε- και ως επί το πλείστον ισχύει– ότι μια μαμά θα έκανε τα πάντα για το παιδί της και δεν θα το εγκατέλειπε ποτέ και για κανέναν λόγο.

Ωστόσο, σε κάποιες περιπτώσεις κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Υπάρχουν μαμάδες του ζωικού βασιλείου που εγκαταλείπουν τα μωρά τους, ακόμα και αμέσως μετά τη γέννα.

Γιατί μπορεί να συμβαίνει αυτό; Γιατί βλέπουμε τη σκληρή πλευρά της μητρότητας σε πλάσματα ανυπεράσπιστα και αβοήθητα;

Η μητρότητα είναι μια από τις δυσκολότερες περιόδους που μπορεί να βιώσει μια μητέρα, είτε πρόκειται για άνθρωπο είτε πρόκειται για ζώο. Οι μαμάδες κάνουν μεγάλες θυσίες για να φέρουν στον κόσμο τα μωρά τους και χρειάζεται να τα φροντίζουν από μήνες μέχρι χρόνια.

Για παράδειγμα, τα γκρι καγκουρό μεταφέρουν το μωρό τους στον μάρσιπο για πολλούς μήνες (περίπου έναν χρόνο) μετά τη γέννησή του, μέχρι να είναι σε θέση να επιβιώσει μόνο του. Οι γορίλες φροντίζουν τα μωρά τους μέχρι να γίνουν 3-4 ετών. Τα δελφίνια θηλάζουν τα μικρά τους για 2 με 3 έτη. Πρόκειται για απαιτητικές περιόδους που μια μαμά πρέπει να βρει τη δύναμη να ανταπεξέλθει.

Αυτά τα ζώα μένουν τον περισσότερο καιρό με τους γονείς τους

Οι άνθρωποι μένουν με τους γονείς τους μέχρι τα 18 – στην Ελλάδα και παραπάνω.

Ποιοι είναι, λοιπόν, οι λόγοι που μερικές μαμάδες εγκαταλείπουν τα μωρά τους;

Κάποιες μαμάδες εγκαταλείπουν τα μωρά τους για να επιβιώσουν. Καλούνται να πάρουν αυτή τη σημαντική απόφαση όταν είναι άρρωστες, έχουν περιορισμένο φαγητό, ελάχιστη ενέργεια και κινδυνεύουν να πεθάνουν οι ίδιες. Οπότε, επιλέγουν να εγκαταλείψουν το μωρό τους για να σώσουν τη ζωή τους και να αναπαραχθούν ξανά αργότερα.

Όταν μια μαμά ζει σε δύσκολες συνθήκες ή γεννάει για πρώτη φορά, μπορεί να αρχίσει να νιώθει πολύ έντονο άγχος, με αποτέλεσμα την εγκατάλειψη των μωρών της.

Βέβαια, κάποιες φορές η εγκατάλειψη δεν αφορά την επιβίωση της μαμάς, αλλά την επιβίωση των μωρών της. Αν γεννήσει περισσότερα από ένα μωρά, μπορεί να εγκαταλείψει το πιο αδύναμο ή άρρωστο, έτσι ώστε να επικεντρωθεί στη φροντίδα και την προστασία των υγειών και πιο δυνατών μωρών.

Πρόκειται για μια ενστικτώδη συμπεριφορά των μαμάδων του ζωικού βασιλείου, που τις οδηγεί στην εγκατάλειψη για να περιορίσουν όσο μπορούν τις απώλειες. Κατά κάποιον τρόπο “επενδύουν” στα υγιή μωρά που έχουν περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης για να σώσουν την οικογένειά τους.

Επίσης, αν δεν παράγει αρκετό γάλα για να θηλάσει όλα της τα παιδιά, θα προτιμήσει να εγκαταλείψει ένα από αυτά ώστε να ζήσουν τα άλλα.

Ένας ακόμα λόγος που μερικές μαμάδες εγκαταλείπουν τα μωρά τους, όσο και αν μας φαίνεται περίεργο, είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Αν τα ζώα δεν είναι εξοικειωμένα με τις ανθρώπινες οσμές, σε περίπτωση που κάποιος άνθρωπος έρθει σε επαφή με το μωρό τους, υπάρχει πιθανότητα να το απορρίψουν λόγω μυρωδιάς. Ουσιαστικά προκαλείται σύγχυση όσον αφορά τις μυρωδιές, γιατί οι άνθρωποι “μεταφέρουν” τη μυρωδιά τους πάνω στα νεογέννητα, κάτι που μπορεί να μπερδέψει τις μαμάδες και να καταλήξουν να μην αναγνωρίζουν το μωρό τους, οπότε και το απορρίπτουν.

Τελευταίες σκέψεις

Η μητρότητα, ακόμα και στο ζωικό βασίλειο, έχει δύο όψεις. Μπορεί να είναι τρυφερή και στοργική, μπορεί όμως να είναι σκληρή και βίαιη. Όπως και να αντιμετωπίζουν οι μαμάδες τα μωρά τους, έχουν λόγους που θα επιλέξουν τα συγκεκριμένα επόμενα βήματα. Τις περισσότερες φορές η εγκατάλειψη δεν είναι μια συναισθηματική απόφαση, αλλά μια στρατηγική επιβίωσης.