Το καλοκαίρι όταν πέφτει το σκοτάδι, η ελληνική επαρχία, αλλά και οι πόλεις, πλημμυρίζουν με τους ήχους των μυστηριωδών κατοίκων της νύχτας.

Η Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία μάς παρουσιάζει 5 νυχτόβια πουλιά που επικοινωνούν με τις χαρακτηριστικές φωνές τους και διατηρούν τα οικοσυστήματα σε ισορροπία.

Ας τα γνωρίσουμε:

Τυτώ (Tyto alba)

Με λευκό φτέρωμα και κατάμαυρα μάτια, η Τυτώ είναι ένα από τα πιο όμορφα, κομψά και αινιγματικά είδη πουλιών.

Το αθόρυβο, κυματιστό πέταγμά της το σούρουπο που θυμίζει φάντασμα και η χαρακτηριστική, άγρια και ανακατεμένη με διάφορα σφυρίγματα φωνή της, την έχουν «δέσει» με πολλούς θρύλους και μύθους.
Ακούστε το εδώ

Εξαπλωμένη σε όλη την ηπειρωτική χώρα αλλά και σε πολλά νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου, η Τυτώ (γνωστή και ως χαροπούλι ή κλαψοπούλι) προτιμάει αγροτικές περιοχές με διάσπαρτα κτίρια για να φωλιάσει.

Καθαρά νυκτόβια, τρέφεται με τρωκτικά σε πολύ μεγάλο ποσοστό, αποτελώντας πολύτιμο σύμμαχο των αγροτών.

Γκιώνης (Otus scops)

Η φωνή που μας συντροφεύει τα καλοκαιρινά βράδια.

Από τις μικρότερες κουκουβάγιες της Ελλάδας, ο Γκιώνης είναι η μόνη που μεταναστεύει σε τακτική βάση. Αρκετά πουλιά στη Νότια Ελλάδα παραμένουν και τον χειμώνα, οι βόρειοι πληθυσμοί όμως μεταναστεύουν κάθε φθινόπωρο.

Η χαρακτηριστική φωνή του είναι κοινό άκουσμα στα χωριά και τις πόλεις, ακόμα και στο κέντρο μεγάλων πόλεων όπως η Αθήνα.
Ακούστε το εδώ

Λόγω του μικρού μεγέθους του, τρέφεται σε πολύ μεγάλο βαθμό με έντομα.

Φωλιάζει κυρίως σε δέντρα, γι’ αυτό και τον βρίσκουμε σε οποιοδήποτε βιότοπο διαθέτει έστω και αραιές συστάδες δέντρων (δάση, υγρότοπους, αγροτικές εκτάσεις) ακόμα και σε πάρκα πόλεων.

Χουχουριστής (Strix aluco)

Σχεδόν αποκλειστικά νυκτόβιος, ο Χουχουριστής ή Χουχουλιόγιωργας (όπως τον αποκαλούν σε πολλά χωριά) διατηρεί χαμηλό προφίλ.

Είναι αρκετά εξαπλωμένος στην ηπειρωτική χώρα και ορισμένα μεγάλα νησιά, η παρουσία του όμως δύσκολα αποκαλύπτεται παρά μόνο την άνοιξη που το χαρακτηριστικό του κάλεσμα σπάει τη μονοτονία της νύχτας. Ακούστε το εδώ

Νιώθει το ίδιο άνετα τόσο σε πυκνά δάση όσο και σε ανοιχτές εκτάσεις, αρκεί να υπάρχει κατάλληλη θέση φωλιάσματος, δηλαδή κουφάλες δέντρων ή τρύπες σε βράχους.

Μπορεί να παρατηρηθεί ακόμα και μέσα σε μεγάλες πόλεις (το ζευγάρι του Εθνικού Κήπου στην Αθήνα είναι χαρακτηριστική τέτοια περίπτωση).

Τρέφεται με τρωκτικά, αλλά δεν λέει και όχι σε πουλιά αν αυτά είναι πολυάριθμα.

Νανόμπουφος (Asio otus)

Η μικρότερη και πιο ντελικάτη “έκδοση” του Μπούφου.

Από τα λίγα είδη κουκουβάγιας που προτιμούν φτιαγμένη φωλιά παρά μια τρύπα για να φωλιάσουν, ενώ φυσικά δεν τη φτιάχνει μόνος του αλλά επιλέγει εγκαταλελειμμένες, κυρίως κορακοειδών.

Τον βρίσκουμε σε περιοχές με διάσπαρτα δέντρα, είτε αυτές είναι δασικές εκτάσεις, καλλιέργειες, ακόμα και πάρκα πόλεων.

Το καλοκαίρι είναι σχετικά εύκολο να αντιληφθούμε την παρουσία του, από τις ακατάπαυστες φωνές των μικρών που θυμίζουν τον ήχο μιας πόρτας που τρίζει.

Ακούστε το εδώ

Αιγωλιός (Aegolius funereus)

Καθαρά νυχτόβιος, ο Αιγωλιός (ή Χαροπούλι για πολλούς χωρικούς) βρίσκεται αποκλειστικά σε δάση μεσαίου και μεγάλου υψομέτρου.

Η οπτική παρατήρησή του είναι εξαιρετικά δύσκολη και οι περισσότεροι αρκούνται στο να ακούσουν την ιδιαίτερη φωνή του που, για πολλούς, αποτελούσε στο παρελθόν προαναγγελία θανάτου.
Ακούστε το εδώ

Η παρουσία του έχει επιβεβαιωθεί σε διάσπαρτες περιοχές της Κεντρικής και Βόρειας Ελλάδας, (π.χ. Ροδόπη, Όλυμπος, Οίτη, Παρνασσός) αν και είναι πολύ πιθανό να απαντά και σε αρκετές άλλες ορεινές περιοχές.