Όταν έπιανα το πρώτο πλαίσιο με μέλισσες στα χέρια μου, δεν είχα την παραμικρή ιδέα για το δώρο που θα μου έδιναν. Και σίγουρα δεν ήταν ένα τσίμπημα.

Είχα την τύχη, αλλά και την περιέργεια, να γνωρίσω πρόσφατα έναν διαφορετικό κόσμο, αυτόν της μέλισσας. Έχω περάσει χρόνια με σκύλους και γάτες, έχω επισκεφθεί φάρμες με ινδικά χοιρίδια, πόνυ και στρουθοκάμηλους, έχω βρεθεί σε στάνη με πρόβατα, σε στάβλο με άλογα και σε πάρκα με ελάφια που έρχονταν δίπλα μου και αγναντεύαμε τη λίμνη του Wollaton, ακούγοντας David Bowie.

Οι μέλισσες όμως ήταν ένα plot twist. H πρακτική απλότητα του να βρεθείς μπροστά σε μια κυψέλη, η εξοικείωση με το είδος και τα παράγωγά τους, μου έδιναν την εντύπωση ότι τις ξέρω ή έστω ότι έχω ξαναβρεθεί μαζί τους.

Η μέρα ξεκίνησε πολλά υποσχόμενη με καθαρό ουρανό και έναν ήλιο που ξεμυάλιζε ακόμα και τον πιο πεισματάρη λάτρη του χειμώνα. Η πρόσκληση για να επισκεφθώ τα μελίσσια ήρθε από έναν έμπειρο μελισσοκόμο που έχει προσαρμόσει τη ζωή του στη φροντίδα τους. Σίγουρα θα επέλεγα εκείνον από ένα μαζικό σεμινάριο μελισσοκομίας με μετρημένο χρόνο και καθορισμένη ύλη, το οποίο δεν αμφιβάλλω ότι θα μου προσέφερε μια ευχάριστη εμπειρία. Σημασία όμως έχει να βλέπεις στο πεδίο κάποιον που αγαπάει αυτό που κάνει και το έχει κάνει τρόπο ζωής.

Η αστική μου καταγωγή και νοοτροπία θα έπρεπε να προσαρμοστεί στο περιβάλλον που θα βρισκόμουν. Έλαβα οδηγίες από τον μελισσοκόμο για το πώς πρέπει να είμαι άνετη και ασφαλής: Άνετα ρούχα και σχετικά χοντρά, ψηλά μποτάκια, νερό και χωρίς άρωμα, μιας και προσέλκυε τις μέλισσες. Λίγο έξω από την αγχωτική Αθήνα, σε μια μικρή πλαγιά ήταν τα μελίσσια. Ο μελισσοκόμος μού έδωσε την προστατευτική στολή και ξαφνικά ένιωσα ισχυρή και ασφαλής. Ο ένας μου φόβος είχε σβήσει, αυτός του να δεχτώ τσίμπημα. Κοίταξα όμως τα ρούχα μου και είδα λίγο δέρμα να εξέχει. Τότε αποφάσισα ότι με τόσες εκατοντάδες μέλισσες, είναι πιθανό να συμβεί και τότε θα πρέπει να είμαι ψύχραιμη, αφού ούτε αλλεργική είμαι, ούτε μόνη. Είχα τον ειδικό να φυλάει τα νώτα μου.

Μετά τις προστατευτικές στολές άναψε το καπνιστήρι μέσα στο οποίο καίγονταν πευκοβελόνες. Σε αυτό είχε προσαρμοστεί ένα φυσερό. Η μυρωδιά μου θύμισε τζάκι, λίγο άκυρος συνειρμός σε μια τόσο καλοκαιρινή μέρα. Ο καπνός θα ηρεμούσε τις μέλισσες, αλλά και θα άλλαζε λίγο τις οσμές μέσα στην κλειστή κυψέλη.

Το πρώτο πράγμα που έμαθα είναι ότι όταν ανοίξει η κυψέλη, δεν πρέπει να στέκομαι μπροστά από τον διάδρομο των μελισσών, αλλά πίσω ή στο πλάι. Στη δεύτερη ή την τρίτη κυψέλη που ανοίχτηκε το είχα εμπεδώσει. Λογικό, αν σκεφτεί κανείς ότι εκείνη τη στιγμή ανοίγει η κυψέλη, οι μέλισσες αισθάνονται παρουσίες, έρχονται σε επαφή με τις καιρικές συνθήκες και ίσως να μην είναι πολύ άνετες με αυτήν την αλλαγή. Όπως είπε ο μελισσοκόμος, κάποιες φορές γίνονται και επιθετικές επειδή δεν τους αρέσει να τις ενοχλούν.

Μέσα σε κάθε κυψέλη υπάρχει η βασίλισσα. Είδα 4 και μπορεί να τις ξεχωρίσει κάποιος με εμπειρία, ανάμεσα στις υπόλοιπες. Η όρεξή μου για προκλήσεις, μου δημιούργησε έναν νέο στόχο: Να φτάσω σε ένα σημείο να την αναγνωρίζω με σχετική άνεση. Ο μελισσοκόμος φρόντιζε σε κάθε κυψέλη να υπάρχει απόθεμα φαγητού.

Ποιες είναι οι ομοιότητες και οι διαφορές ανάμεσα στις μέλισσες και τις σφήκες

Τόσο οι μέλισσες όσο και οι σφήκες μπορούν να χαρακτηριστούν ως κοινωνικές ή μοναχικές, ανάλογα το είδος στο οποίο ανήκουν.

Όταν μου έδωσε να κρατήσω το καπνιστήρι, λέω απλό, σιγά. Όταν όμως μου έδωσε να κρατήσω το πρώτο πλαίσιο στο οποίο είχε δεκάδες μέλισσες, τότε ένιωσα στον εγκέφαλό μου να συμβαίνει κάτι μοναδικό. Η οδηγία που είχα ήταν να μην κάνω απότομες κινήσεις. Σκέφτηκα ότι αφού το έχω στα χέρια μου, δεν θα έπρεπε να αφήσω το φόβο, τον πανικό ή κάτι άλλο να υπερισχύσει στην πρώτη γνωριμία μαζί τους. Ήμουν ασφαλής, το πολύ πολύ να με τσιμπούσε μία ή παραπάνω μέλισσες, αλλά είχα την τύχη να κρατάω στα χέρια μου κάτι που για τους μελισσοκόμους είναι απλό και συνηθισμένο, όμως σε έναν πρωτάρη προκαλεί θαυμασμό. Έμειναν ακίνητα τα χέρια μου και σχεδόν τα έσφιγγα για να μην ταράξω τις μέλισσες. Με δυο ανάσες χαλάρωσα και έκανα απειροελάχιστες κινήσεις για να πιάσω το πλαίσιο καλύτερα και να δω περισσότερες λεπτομέρειες. Δεν νομίζω να τις τάραξα.

Η πρώτη μου μελισσοκομική εμπειρία τελείωσε και επέστρεψα στην πολύβουη Αθήνα. Τότε συνειδητοποίησα το δώρο που μου έκαναν οι μέλισσες. Με άφησαν να είμαι στο χώρο τους, να τις πλησιάσω, αλλά επέβαλαν τους κανόνες τους. Τόσο το τοπίο στο οποίο βρίσκονται, όσο η προσοχή και η ηρεμία που απαιτεί ο χειρισμός τους, αυτόματα ήρθε και σε μένα. Πήρα μαζί μου αυτή τη γαλήνη και το βράδυ κοιμήθηκα πιο γρήγορα και αδιάκοπα από ποτέ.