Όποιος έβλεπε τη σειρά “Οι Μεν και οι Δεν”, θα θυμάται σίγουρα την σκυλίτσα Τερέζ, που ήταν συνεχώς στην αγκαλιά της ηθοποιού μαμάς της.

Όσοι δεν γνωρίζετε για ποιο πράγμα μιλάμε, θα έχετε σίγουρα δει έναν μικρόσωμο σκύλο στην αγκαλιά του κηδεμόνα του, είτε μέσα είτε έξω από το σπίτι. Στη σειρά “Big Bang Theory”, ο Ραζ, ένας ήρωας της σειράς, έβαζε το σκυλάκι του μέσα σε ένα καρότσι μωρού για να το πάει βόλτα. Είναι λοιπόν, όπως βλέπουμε, κάτι που αρκετοί κηδεμόνες προτιμούν να κάνουν με τους τετράποδους φίλους τους που ζυγίζουν μέχρι 8-10 κιλά.

Αρκετοί άνθρωποι επιλέγουν τις μικρόσωμες φυλές, για να μπορούν να έχουν μαζί παντού τον τετράποδο φίλο τους και να μην χρειάζεται να τον αποχωρίζονται. Καμιά φορά όμως συμβαίνει μια παρανόηση ως προς αυτό, αφού, από αυτό καμιά φορά προκύπτει μια ανθρώπινη ανάγκη, που για ένα υγιές σκύλο, αποτελεί πρόβλημα. Μιλάμε για το γεγονός ότι δεν αφήνουμε τον σκύλο μας να περπατήσει, αλλά τον παίρνουμε αγκαλιά ή τον μεταφέρουμε σε τσάντες ή με άλλους, ευφάνταστους τρόπους.

Κτηνίατροι και εκπαιδευτές συμβουλεύουν τους κηδεμόνες να μην το κάνουν, τους προειδοποιούν για τους κινδύνους και ψάχνουν να βρουν τρόπους να το διορθώσουν όταν γίνει πλέον συνήθεια. Ας προσπαθήσουμε να δούμε για ποιο λόγο είναι λάθος να κρατάμε έναν μικρόσωμο σκύλο στην αγκαλιά μας.

Ο σκύλος, είτε μεγαλόσωμος είτε μικρόσωμος, σε όποια ηλικία κι αν βρίσκεται, παραμένει ένα ζωάκι, που έχει τα δικά του ένστικτα και ανάγκες. Η αγκαλιά του στερεί πολλές από τις δραστηριότητες που κάνει καθημερινά και του επιτρέπουν να είναι ο εαυτός του. Αυτές είναι:

Να μυρίσει. Οι διαφορετικές μυρωδιές που θα συναντήσει στη βόλτα, θα τον γεμίσουν πληροφορίες, θα εξάψουν την περιέργειά του και θα του επιτρέψουν να εκτονωθεί πνευματικά. Είναι ο δικός του τρόπος να ασκηθεί, να εξοικειωθεί με το περιβάλλον εκτός σπιτιού και να

Nα αποκτήσει το δικό του ρυθμό στο περπάτημα, να προσπαθήσει να φτάσει εκεί που θέλει, να κάνει τις ανάγκες του στο σημείο που θεωρεί εκείνος καλύτερο. Ειδικά όταν είναι μερικών μηνών, το περπάτημά του είναι ατσούμπαλο, ασταθές και θέλει χρόνο να συνηθίσει το λουρί και τη στάση του σώματός του.

Να εκπαιδευτεί. Το “Όχι“, το “Μη“, το “Μπράβο“, το “Άστο“, είναι λέξεις ή εντολές αν προτιμάτε, που χρησιμοποιούμε για να μάθει ο σκύλος χρήσιμους κανόνες. Κάποιοι από αυτούς μπορεί να του σώσουν και τη ζωή, όπως το “Άστο”, θα τον αποτρέψει από το να βάλει κάτι επικίνδυνο στο στόμα του. Όταν τον έχουμε αγκαλιά, δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις, να εμφανίσει συμπεριφορές και εμείς αντίστοιχα να τις επιβραβεύσουμε ή να τις διορθώσουμε.

Να κοινωνικοποιηθεί. Η επαφή με άλλους σκύλους, είναι πολύ σημαντική, καθώς έτσι θα μάθουν να μη φοβούνται, να εκφράζουν τη χαρά τους, αλλά να βάζουν και τα όριά τους. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι επιθετικοί σκύλοι έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό, την έλλειψη κοινωνικοποίησης. Όσο πιο πολύ φέρνουμε τον τετράποδο φίλο μας σε επαφή με τα εξωτερικά ερεθίσματα, τόσο πιο ήρεμος θα είναι και άνετος με το περιβάλλον γύρω του.

Αρέσει στον σκύλο να τον παίρνουμε αγκαλιά;

Ο πιστός μας φίλος δεν μπορεί να μιλήσει, αλλά έχει τρόπο να δείξει τι νιώθει. Αν παρατηρήσουμε τον δικό μας, ή καλύτερα άλλους σκύλους, όπου είμαστε πιο αντικειμενικοί, θα δούμε να νιώθουν αμηχανία ή απλά να μένουν ακίνητοι. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν είναι κάτι φυσιολογικό για αυτούς να βρίσκονται ψηλά. Φυσικά δεν μιλάμε για τις περιπτώσεις όπου είναι ασθενείς ή τραυματίες, αλλά σε γενικές γραμμές προτιμούν να περπατούν για να εξερευνούν το περιβάλλον γύρω τους.

Κακομαθημένος ή όχι;

Πολλές φορές ακούμε διάφορα επίθετα να συνοδεύουν τους μικρόσωμους σκύλους, που είναι λίγο άδικα και κυρίως, δεν ευθύνονται τα ίδια τα ζώα. Κάποια από αυτά είναι κακομαθημένο, νευρικό, γκρινιάρικο, φωνακλάδικο. Σίγουρα όλα αυτά δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, καθώς κανένα ζωάκι δεν γεννιέται με τέτοια χαρακτηριστικά, αλλά τα αποκτάει μετά από συγκεκριμένες συμπεριφορές δικές μας. Όταν δεν του επιτρέπουμε -συνειδητά ή όχι- να είναι ο εαυτός του, είναι λογικό να αποκτήσει περίεργες συνήθειες. Όταν τον έχουμε σαν σκυλάκι του καναπέ και της αγκαλιάς, το κατοικίδιο δεν μπορεί να ξεδιπλώσει το χαρακτήρα του και τελικά, ίσως να μην περνάει καλά. Άρα, το γάβγισμα, το γρύλισμα και άλλες τέτοιες αντιδράσεις είναι αποτέλεσμα της μη κοινωνικοποίησης και όχι μια επιλογή του σκύλου.

Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε εκτός από την αγκαλιά

Αν δούμε ότι στη μέση της βόλτας ο σκύλος μας δεν νιώθει καλά, ότι κουράστηκε ή κάτι τέτοιο, μπορούμε να κάνουμε τα εξής:

– Προληπτικά, συζητάμε με τον κτηνίατρο για το πόσος είναι ο ιδανικός χρόνος για τις βόλτες του σκύλου μας. Εκείνος έχει την εμπειρία και τις γνώσεις να μας πει, καθώς καμιά φορά μπορεί να το παρακάνουμε με πολύ μεγάλες βόλτες, που αντί να τον ωφελήσουν, τον ταλαιπωρούν.

– Αν δούμε ότι κουράζεται στη βόλτα, του δίνουμε λίγο νερό και καθόμαστε σε ένα δροσερό μέρος για να ξεκουραστεί.

– Ελέγχουμε μήπως το έδαφος είναι καυτό ή αν έχει κάποιο αγκαθάκι στο πόδι, παράγοντες που τον εμποδίζουν να απολαύσει την βόλτα του.

Αν όλα αυτά δεν λειτουργήσουν και ο σκύλος βρίσκεται σε ανάγκη, φυσικά τον παίρνουμε αγκαλιά για να τον μεταφέρουμε.

Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε τις ανάγκες του σκύλου μας πριν τον υιοθετήσουμε. Ανεξάρτητα από το μέγεθός του, χρειάζεται βόλτες, κοινωνικοποίηση και προκλήσεις, προκειμένου να είναι σωματικά και πνευματικά υγιής. Κανένας σκύλος δεν είναι για την αγκαλιά και για τον καναπέ, αλλά για μια ισορροπημένη ζωή με όσα χρειάζεται για να μεγαλώσει σωστά και ευτυχισμένος.