Για ένα διάστημα, τα λεγόμενα teacup pigs έγιναν σύμβολο μιας νέας τάσης: χαριτωμένα, μικροσκοπικά γουρουνάκια που πωλούνταν στους κηδεμόνες τους με την υπόσχεση να χωρέσουν άνετα σε ένα διαμέρισμα και να λειτουργήσουν ως εναλλακτικά κατοικίδια, σχεδόν σαν σκύλοι ή γάτες. Φωτογραφίες τους κατέκλυσαν τα social media, celebrities τα υιοθέτησαν και εκτροφείς διαβεβαίωναν πως το μέγεθός τους θα παρέμενε… τσέπης.

Στην πράξη, όμως, τα πράγματα εξελίχθηκαν πολύ διαφορετικά. Πίσω από την εικόνα του αιώνια μικρόσωμου και παιχνιδιάρικου ζώου κρυβόταν μια πραγματικότητα που κάποιοι κηδεμόνες δεν γνώριζαν και άλλοι επέλεξαν να αγνοήσουν. Καθώς τα γουρουνάκια αυτά μεγάλωναν σε μέγεθος, άλλαζαν συμπεριφορά, απαιτούσαν φροντίδα που λίγοι μπορούσαν να προσφέρουν και, δυστυχώς, σε πολλές περιπτώσεις κατέληγαν εγκαταλελειμμένα.

Τι πήγε στραβά με αυτήν την τάση; Ήταν εξαπάτηση, άγνοια ή απλώς μια μόδα που ξέφυγε από τον έλεγχο; Ας δούμε πώς ξεκίνησε αυτή η ιστορία και γιατί τόσοι άνθρωποι βρέθηκαν τελικά αντιμέτωποι με μια πραγματικότητα πολύ διαφορετική από αυτή που περίμεναν.

Τα teacup που δεν ήταν ποτέ teacup

Αν και είναι δύσκολο να εντοπίσει κανείς ακριβώς πότε ξεκίνησε αυτή η μόδα, η εμπορική εκμετάλλευση μικρόσωμων φυλών γουρουνιών που πωλούνταν ως κατοικίδια άρχισε να εμφανίζεται σε πολλές χώρες από τα τέλη της δεκαετίας του ’90. Στα ’00s καταγράφηκε έκρηξη της δημοτικότητάς τους, με celebrities όπως η Paris Hilton να φωτογραφίζονται μαζί τους σε περιοδικά. Ο όρος «teacup pig» καθιερώθηκε ευρέως για να περιγράψει χοίρους που θα παρέμεναν μικροσκοπικοί σε όλη την ενήλικη ζωή τους, παρότι στην πράξη δεν αντιστοιχούσε σε καμία πραγματική φυλή ή βιολογική κατηγορία.

Η αύξηση της ζήτησης που έφερε η προβολή οδήγησε στην υιοθέτηση όχι μόνο ανήθικων αλλά και επιζήμιων πρακτικών από ιδιώτες εκτροφείς, όπως η ενδογαμία και ο σκόπιμος υποσιτισμός. Παράλληλα, δεν ήταν σπάνιο νεαρά γουρουνάκια να παρουσιάζονται στους αγοραστές ως ανήλικα ή ακόμη και να προωθούνται κοινοί χοίροι που προορίζονταν για φάρμες ως υποτιθέμενες μικρόσωμες φυλές.

Ένας μεγάλος αριθμός υποτιθέμενων teacup pigs που πωλήθηκαν τότε ήταν απλώς βιετναμέζικα γουρουνάκια, τα λεγόμενα pot-bellied pigs λόγω της στρογγυλής τους κοιλιάς. Η συγκεκριμένη φυλή είναι μεν μικρόσωμη για τα δεδομένα των χοίρων (αφού κάποιοι ξεπερνούν τα 400 κιλά σε βάρος) αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί… τσέπης, με το μέσο βάρος ενός αρσενικού να φτάνει τα 50 κιλά στην ενηλικίωση.

Καταπίνουμε αράχνες ή έντομα στον ύπνο μας; Κι αν ναι, τι μπορεί να συμβεί

Τι θα συμβεί αν, την ώρα που κοιμόμαστε ανυποψίαστοι, κάποιο ζωύφιο καταλήξει στο στόμα μας;

Από την αγκαλιά των celebrities στην εγκατάλειψη

Υπάρχουν στο διαδίκτυο αμέτρητες μαρτυρίες ανθρώπων που την «πάτησαν» με την υπόσχεση ενός ροδαλού και χαριτωμένου κατοικιδίου που θα έμενε μικροσκοπικό για πάντα. Κάποιοι από αυτούς προσαρμόστηκαν στα νέα δεδομένα, αναλαμβάνοντας τη φροντίδα ενός πολύ μεγαλύτερου και απαιτητικού ζώου από αυτό που είχαν αρχικά φανταστεί, ενώ άλλοι αναγκάστηκαν να το αποχωριστούν, καθώς οι ανάγκες του ξεπερνούσαν τις δυνατότητές τους σε χώρο, χρόνο και πόρους.

Δυστυχώς, πολλά από αυτά τα ζώα κατέληξαν να ζουν σε τελείως ακατάλληλες συνθήκες ή να εγκαταλείπονται. Σήμερα, σχεδόν 15 χρόνια μετά την «έκρηξη» του trend, υπάρχουν καταφύγια ανά τον κόσμο που φιλοξενούν εκατοντάδες χοίρους που βρέθηκαν στο περιθώριο όταν η εικόνα του «τέλειου κατοικιδίου τσέπης» διαψεύστηκε.

Ένα από αυτά, το Ironwood Pig Sanctuary στην Αριζόνα των ΗΠΑ, φροντίζει σχεδόν 700 pot-bellied pigs που είτε βρέθηκαν παρατημένα, είτε διασώθηκαν από συνθήκες παραμέλησης ή κακοποίησης. Σύμφωνα με την ιδιοκτήτρια Mary Schanz, ένας σοβαρός λόγος για τον οποίο ο πληθυσμός των χοίρων στα καταφύγια συνεχίζει να αυξάνεται, είναι ότι πολλοί κηδεμόνες δεν προχωρούν σε στείρωση των αρσενικών. Αυτό είναι ιδιαίτερα προβληματικό, καθώς τα αρσενικά φτάνουν σε σεξουαλική ωριμότητα μέσα σε περίπου 60 μέρες από τη γέννησή τους (παρότι θα συνεχίσουν να μεγαλώνουν σε μέγεθος για χρόνια), ενώ τα θηλυκά σε 3-4 μήνες. Όπως επισημαίνει, πολλοί κηδεμόνες αποκτούν περισσότερα από ένα γουρουνάκια χωρίς να είναι προετοιμασμένοι για τις συνέπειες της αναπαραγωγής. Παράλληλα, τα μη στειρωμένα αρσενικά εμφανίζουν συχνά έντονη και καταστροφική συμπεριφορά, γεγονός που καθιστά ακόμη πιο δύσκολη τη διαχείρισή τους σε οικιακό περιβάλλον.

Αντίστοιχα καταφύγια υπάρχουν και σε άλλες χώρες, όπως η Αυστραλία, αφού η μόδα των teacup pigs δεν περιορίστηκε στις ΗΠΑ. Στο Contented Pig Inn στη Νέα Νότια Ουαλία, η Kathy Anderson φροντίζει περίπου 120 γουρουνάκια από διαφορετικές φυλές. Ορισμένα από αυτά έφτασαν στη φάρμα της με σοβαρά προβλήματα υγείας, τραυματισμένα, ενώ άλλα απλώς δεν είχαν πού αλλού να πάνε. Σύμφωνα με την ίδια, υπάρχουν περιπτώσεις χοίρων που πωλήθηκαν ως teacup αλλά αργότερα έφτασαν τα 300 κιλά, οδηγώντας τους κηδεμόνες τους σε απόγνωση. «Έχουμε επίσης παραδείγματα παιδιών που ήθελαν γουρουνάκια και τους τα χάρισαν οι γονείς τους, αλλά αργότερα τα έφεραν στο καταφύγιο επειδή πανικοβλήθηκαν. Δεν καταλαβαίνω το σκεπτικό αυτών των ανθρώπων. Υπάρχουν φυλές σκύλων, όπως τα τεριέ, που παραμένουν μικρόσωμα, αλλά αυτό δεν ισχύει με τα γουρούνια», λέει χαρακτηριστικά.

Ένα πρόβλημα που επιμένει

Το φαινόμενο των teacup pigs δεν είναι απλώς μια περίεργη ιστορία του διαδικτύου, αλλά ένα παράδειγμα για το πώς η επιθυμία για ένα «διαφορετικό» κατοικίδιο μπορεί να οδηγήσει σε απρόβλεπτες συνέπειες. Αν και σήμερα υπάρχουν πολλά καταφύγια που μπορούν να προσφέρουν σε αυτά τα πλάσματα τη ζωή που τους αξίζει, εξακολουθούν να καταγράφονται περιστατικά παραμέλησης και κακοποίησης που δείχνουν ότι το πρόβλημα δεν έχει εξαλειφθεί. Σε κάθε περίπτωση, η ιστορία των teacup pigs παραμένει μια υπενθύμιση ότι κάθε επιλογή για κατοικίδιο, όσο συνηθισμένο ή… ασυνήθιστο είναι αυτό, χρειάζεται σκέψη, γνώση και ευθύνη από την αρχή.

Με πληροφορίες από A-Z-Animals, abc.net.au