Κρύβεται, δεν τρώει ή κοιμάται συνέχεια; Οι πρώτες ημέρες στο νέο σπίτι μπορεί να είναι δύσκολες για έναν σκύλο διάσωσης. Αυτά που χρειάζεται περισσότερο από τον κηδεμόνα του είναι χρόνος, ηρεμία και η αίσθηση ότι βρίσκεται επιτέλους σε ένα ασφαλές μέρος.

Η ημέρα που φέρνουμε έναν σκύλο από καταφύγιο στο σπίτι μας είναι ξεχωριστή. Έχουμε ετοιμάσει το κρεβατάκι του, τα μπολ του, παιχνίδια και λιχουδιές και ανυπομονούμε να αρχίσουμε τη νέα μας ζωή μαζί. Για εκείνον, όμως, η ίδια ημέρα μπορεί να είναι γεμάτη αβεβαιότητα.

Ξαφνικά βρίσκεται ανάμεσα σε άγνωστους ανθρώπους, μυρωδιές και ήχους. Δεν γνωρίζει ότι αυτό είναι πλέον το σπίτι του ούτε μπορεί να ξέρει ότι το φαγητό θα υπάρχει και αύριο ή ότι ο άνθρωπος που βγήκε από την πόρτα θα επιστρέψει. Έτσι μπορεί να κρυφτεί κάτω από το τραπέζι, να περπατά ανήσυχος τη νύχτα, να λαχανιάζει χωρίς να έχει ζέστη, να τρομάζει όταν ξεκινά το πλυντήριο ή να κάνει την ανάγκη του μέσα στο σπίτι. Όλα αυτά είναι δυνατόν να ανησυχήσουν έναν κηδεμόνα. Συχνά, όμως, αποτελούν μέρος της προσαρμογής.

Ο κτηνίατρος Dr. Gary Weitzman, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος του San Diego Humane Society, εξηγεί ότι πολλές συμπεριφορές που αρχικά μοιάζουν προβληματικές αποτελούν εκδηλώσεις στρες και μπορούν να μειωθούν όσο ο σκύλος αισθάνεται μεγαλύτερη ασφάλεια.

Γιατί ο σκύλος μας χρειάζεται χρόνο για να «αποσυμπιεστεί»

Τις πρώτες ημέρες ο σκύλος προσπαθεί να καταλάβει τον καινούργιο του κόσμο. Παρατηρεί πού κοιμόμαστε, πότε εμφανίζεται το φαγητό, από ποια πόρτα βγαίνουμε για βόλτα και ποιοι ήχοι είναι ακίνδυνοι. Μαθαίνει τις συνήθειες του σπιτιού και παράλληλα προσπαθεί να καταλάβει τα όριά μας.

Πρόκειται για μια περίοδο αποσυμπίεσης και προσαρμογής και κάθε σκύλος έχει ανάγκη από το δικό του χρόνο. Η ASPCA (American Society for the Prevention of Cruelty to Animals) τονίζει ότι το παρελθόν ενός ζώου μπορεί να επηρεάσει το πόσο γρήγορα θα συνηθίσει το νέο του σπίτι. Κάποιοι σκύλοι προσαρμόζονται γρήγορα, ενώ άλλοι χρειάζονται περισσότερη υπομονή και ευελιξία από τον κηδεμόνα τους.

Δεν έχει όρεξη να φάει

Το μπολ είναι γεμάτο και η λιχουδιά βρίσκεται μπροστά του, αλλά ο νέος μας φίλος γυρίζει το κεφάλι σχεδόν απαξιωτικά. Η μειωμένη όρεξη τις πρώτες 24 έως 48 ώρες μπορεί να σχετίζεται με την πίεση που νιώθει. Δεν τον πιέζουμε και δεν στεκόμαστε από πάνω του περιμένοντας να φάει. Φροντίζουμε να έχει πάντα φρέσκο νερό και προσφέρουμε την τροφή του σε ένα ήρεμο σημείο. Αν περάσουν περισσότερες από δύο ημέρες χωρίς να φάει, ή αν η ανορεξία συνοδεύεται από εμετούς, επαναλαμβανόμενη διάρροια, πόνο ή έντονο λήθαργο, απευθυνόμαστε στον κτηνίατρο.

Κρύβεται και δεν θέλει να τον αγγίζουμε

Ίσως είχαμε φανταστεί ότι από το πρώτο βράδυ ο πανέμορφος σκυλάκος μας θα κοιμόταν στην αγκαλιά μας. Εκείνος όμως έχει χωθεί πίσω από τον καναπέ. Για έναν φοβισμένο σκύλο ένα ήσυχο σημείο μπορεί να είναι το μόνο μέρος όπου αισθάνεται ότι ελέγχει όσα συμβαίνουν γύρω του. Του επιτρέπουμε να το έχει. Δεν τον τραβάμε από την κρυψώνα του ούτε προσπαθούμε να τον κερδίσουμε με ασταμάτητα χάδια. Καθόμαστε κοντά του, μιλάμε ήρεμα και τον αφήνουμε να κάνει εκείνος το πρώτο βήμα.

Αν όμως περάσει περίπου μία εβδομάδα και ο σκύλος εξακολουθεί να μην εγκαταλείπει σχεδόν καθόλου την κρυψώνα του, δεν αλληλεπιδρά και δεν παρουσιάζει κανένα σημάδι σταδιακής προσαρμογής, είναι καλό να ζητήσουμε επαγγελματική καθοδήγηση.

Τρομάζει με τους ήχους και βρίσκεται συνεχώς σε επιφυλακή

Η τηλεόραση, το κουδούνι, ένα μηχανάκι στον δρόμο ή η ηλεκτρική σκούπα μπορεί να μας φαίνονται εντελώς συνηθισμένοι ήχοι. Για τον σκύλο μας, όμως, μπορεί να είναι καινούργια και τρομακτικά ερεθίσματα. Μπορεί να πετάγεται με κάθε θόρυβο, να περπατά νευρικά μέσα στο σπίτι ή να λαχανιάζει από το άγχος.

Ο Dr. Marty Becker, κτηνίατρος και ιδρυτής του διαδικτυακού ιστότοπου Fear Free τονίζει πως δεν αναγκάζουμε έναν φοβισμένο σκύλο να αντιμετωπίσει με το ζόρι αυτό που τον τρομάζει. Του δίνουμε απόσταση, χρόνο και θετικές εμπειρίες, ώστε σταδιακά να νιώσει μεγαλύτερη σιγουριά.

Κάνει την ανάγκη του μέσα στο σπίτι

Ακόμη και ένας σκύλος που ήταν μαθημένος να λερώνει έξω μπορεί να έχει ατυχήματα τις πρώτες ημέρες. Δεν μας εκδικείται και δεν προσπαθεί να μας «δοκιμάσει». Ωστόσο, το στρες, το νέο πρόγραμμα και το γεγονός ότι δεν γνωρίζει ακόμη πώς θα μας δείξει ότι θέλει να βγει μπορούν να οδηγήσουν σε ατυχήματα.

Δεν του φωνάζουμε και φυσικά δεν τον τιμωρούμε. Καθαρίζουμε και συνεχίζουμε τη ρουτίνα μας. Οι βόλτες τις ίδιες ώρες και η ήρεμη επιβράβευση όταν κάνει την ανάγκη του έξω τον βοηθούν να καταλάβει τι περιμένουμε από εκείνον.

Η σταθερότητα είναι πολύτιμη. Ένα προβλέψιμο πρόγραμμα μπορεί να κάνει το καινούργιο περιβάλλον λιγότερο αγχωτικό για έναν σκύλο που ακόμη προσπαθεί να το αποκωδικοποιήσει.

Κοιμάται συνέχεια

Ένα καταφύγιο μπορεί να έχει γαβγίσματα, ανθρώπους που μπαινοβγαίνουν, μυρωδιές και συνεχή ερεθίσματα. Όταν ο σκύλος βρεθεί επιτέλους σε ένα ήσυχο σπίτι, μπορεί απλώς να… καταρρεύσει από την κούραση. Κατά συνέπεια τον αφήνουμε να κοιμηθεί. Πρέπει όμως να ξεχωρίζουμε τον βαθύ, ήρεμο ύπνο από τον λήθαργο. Ένας σκύλος που δεν σηκώνεται, αρνείται τροφή και νερό ή φαίνεται άρρωστος πρέπει να εξεταστεί από κτηνίατρο.

Τα σημάδια που δεν πρέπει να αγνοήσουμε

Υπομονή δεν σημαίνει ότι θεωρούμε τα πάντα φυσιολογικά. Αν η επιθετικότητα κλιμακώνεται και βλέπουμε συχνό γρύλισμα ή απόπειρες δαγκώματος, ζητάμε βοήθεια. Το ίδιο κάνουμε αν παρατηρήσουμε εμμονικό γλείψιμο ή μάσημα στις πατούσες ή στην ουρά, ειδικά όταν δημιουργούνται τραυματισμοί.

Μπορούμε αρχικά να επικοινωνήσουμε και με το καταφύγιο ή τη φιλοζωική οργάνωση από όπου υιοθετήσαμε τον σκύλο. Οι άνθρωποί τους μπορεί να γνωρίζουν συμπεριφορές ή στοιχεία από το ιστορικό του που θα βοηθήσουν. Παράλληλα συμβουλευόμαστε κτηνίατρο ώστε να αποκλειστούν πόνος ή οργανικό πρόβλημα. Αν χρειάζεται παρέμβαση στη συμπεριφορά, αναζητούμε καταρτισμένο επαγγελματία που εργάζεται με θετική ενίσχυση και χωρίς τιμωρητικές μεθόδους.

Δεν αποτύχαμε επειδή δεν μας αγάπησε από την πρώτη ημέρα. Αυτό ίσως είναι το σημαντικότερο που πρέπει να θυμάται κάθε κηδεμόνας. Οι δυσκολίες των πρώτων ημερών δεν σημαίνουν ότι δεν ταιριάζουμε με τον σκύλο μας. Δεν σημαίνουν ότι κάναμε λάθος που τον υιοθετήσαμε ούτε ότι αποτύχαμε.

Αντί να περιμένουμε σκηνές όπως στις ταινίες, ας εκτιμούμε τα μικρά βήματα. Σήμερα έφαγε παρουσία μας. Αύριο βγήκε μόνος του από την κρυψώνα. Μεθαύριο μας πλησίασε για να μας μυρίσει. Μια εβδομάδα αργότερα μπορεί να κοιμηθεί για πρώτη φορά πραγματικά χαλαρός δίπλα μας.

Για εμάς είναι μικρές στιγμές. Για εκείνον όμως είναι τεράστια βήματα εμπιστοσύνης. Το πολυτιμότερο πράγμα που μπορούμε να του προσφέρουμε είναι μια καθημερινότητα που του λέει ξανά και ξανά το ίδιο πράγμα: «Εδώ είσαι ασφαλής».

Και κάποια ημέρα, χωρίς να το έχουμε πιέσει καθόλου, ίσως έρθει μόνος του, ακουμπήσει το κεφάλι του πάνω μας και αποκοιμηθεί. Τότε θα ξέρουμε ότι άρχισε πραγματικά να αισθάνεται σπίτι του.

Πηγές: The Spruce Pets