Υπάρχουν σκύλοι που δεν δείχνουν ότι μεγαλώνουν μόνο από τα γκρίζα στο μουσούδι τους, αλλά και από μικρές αλλαγές στον τρόπο που κινούνται.

Μπορεί να αργούν λίγο περισσότερο να σηκωθούν από το κρεβάτι, να διστάζουν πριν ανέβουν μια σκάλα ή να χρειάζονται μερικά λεπτά στη βόλτα μέχρι να περπατήσουν πιο άνετα. Το φθινόπωρο, όταν η θερμοκρασία πέφτει και οι μέρες γίνονται πιο υγρές, αυτές οι αλλαγές συχνά γίνονται πιο εμφανείς. Τότε πολλοί κηδεμόνες αναρωτιούνται το ίδιο πράγμα: μήπως ο καιρός επηρεάζει πράγματι τις αρθρώσεις του σκύλου τους;

Στην πραγματικότητα, ο καιρός συνήθως δεν είναι η αιτία του προβλήματος. Απλώς μπορεί να κάνει πιο εμφανή μια ενόχληση που ήδη υπάρχει.

Η οστεοαρθρίτιδα είναι μία από τις συχνότερες αιτίες χρόνιου πόνου στους σκύλους και δεν αφορά μόνο τα ζώα πολύ προχωρημένης ηλικίας. Μπορεί να εμφανιστεί νωρίτερα, ιδιαίτερα σε μεγαλόσωμες φυλές, σε σκύλους με κάποια δυσπλασία, σε ζώα που έχουν τραυματιστεί στο παρελθόν ή σε περιπτώσεις όπου οι αρθρώσεις έχουν δεχθεί χρόνια επιβάρυνση. Δεν πρόκειται απλώς για μια «φθορά του χόνδρου», όπως συχνά λέμε, αλλά για μια εξελισσόμενη κατάσταση που αφορά ολόκληρη την άρθρωση, μαζί με το οστό, τους συνδέσμους και τους γύρω μυς. Αυτό που δυσκολεύει την έγκαιρη αναγνώριση είναι ότι ο σκύλος δεν θα μας δείξει πού πονάει. Συνήθως προσαρμόζει τη ζωή του γύρω από τον πόνο. Μπορεί να παίζει λιγότερο, να κοιμάται περισσότερο, να προτιμά μικρότερες διαδρομές, να αποφεύγει τα άλματα ή να μην ενθουσιάζεται όπως παλιά όταν βλέπει το λουρί. Επειδή αυτές οι αλλαγές έρχονται αργά, συχνά τις θεωρούμε φυσιολογικό μέρος της ηλικίας και δεν σκεφτόμαστε ότι ίσως πίσω από αυτές υπάρχει ενόχληση.

Τι ρόλο παίζει ο καιρός;

Η επιστήμη δεν έχει δείξει ότι η πτώση της θερμοκρασίας ή η υγρασία προκαλούν από μόνες τους επιδείνωση της αρθρικής βλάβης. Δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο «όριο στο κρύο» μετά το οποίο η οστεοαρθρίτιδα ξαφνικά χειροτερεύει. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η αλλαγή της εποχής δεν επηρεάζει την καθημερινότητα ενός ζώου με πόνους στις αρθρώσεις. Τις πιο κρύες και βροχερές ημέρες οι σκύλοι κινούνται συχνά λιγότερο, μένουν περισσότερες ώρες ξαπλωμένοι και οι μύες τους ζεσταίνονται πιο αργά. Έτσι, όταν σηκώνονται μετά από τον ύπνο τους, η δυσκαμψία γίνεται πιο αισθητή. Έτσι πολλοί κηδεμόνες περιγράφουν το ίδιο μοτίβο: «Στην αρχή της βόλτας είναι πιασμένος και μετά είναι καλύτερα». Αυτή η εικόνα είναι αρκετά χαρακτηριστική σε ζώα με χρόνιο πόνο.

Η λύση δεν είναι να περιορίσουμε υπερβολικά την κίνηση. Αντίθετα, η τακτική και ελεγχόμενη άσκηση είναι από τα πιο σημαντικά εργαλεία στη διαχείριση της οστεοαρθρίτιδας. Η κίνηση βοηθά να διατηρείται η μυϊκή μάζα, στηρίζει καλύτερα τις αρθρώσεις και αποτρέπει την ακόμη μεγαλύτερη δυσκαμψία που φέρνει η ακινησία. Το κλειδί είναι η συνέπεια και όχι η ένταση. Είναι πολύ προτιμότερο ο σκύλος να κάνει δύο ή τρεις ήπιες βόλτες μέσα στην ημέρα, παρά να μένει σχεδόν ακίνητος για δύο ημέρες και μετά να κάνει μια μεγάλη και κουραστικό περπάτημα. Τα απότομα τρεξίματα, τα έντονα παιχνίδια με πολλές αλλαγές κατεύθυνσης, τα μεγάλα άλματα και η δραστηριότητα χωρίς να έχει «ζεσταθεί» μπορούν να επιβαρύνουν περισσότερο μια ήδη ευαίσθητη άρθρωση. Πέρα από τα παραπάνω, δεν πρέπει να ξεχνάμε το βάρος. Τα επιπλέον κιλά δεν είναι απλώς ένα αισθητικό ζήτημα. Κάθε παραπάνω κιλό αυξάνει το φορτίο που δέχονται οι αρθρώσεις, ενώ ο λιπώδης ιστός συμμετέχει και σε φλεγμονώδεις διεργασίες του οργανισμού. Σε έναν υπέρβαρο σκύλο με οστεοαρθρίτιδα, ακόμη και μια μέτρια απώλεια βάρους, μπορεί να βελτιώσει αισθητά την άνεση στην κίνησή του.

Στο σπίτι, μικρές αλλαγές μπορούν να έχουν πολύ καλά αποτελέσματα. Ένα ζεστό και καλά στηριγμένο κρεβάτι, αντιολισθητικά χαλάκια σε γλιστερό πάτωμα, μια ράμπα ή μια αγκαλιά για να μπει στο αυτοκίνητο ή για σημεία όπου ο σκύλος συνηθίζει να πηδά και η αποφυγή περιττών αλμάτων από ύψος μπορούν να κάνουν την καθημερινότητά του πολύ πιο εύκολη. Σε αρκετές περιπτώσεις βοηθούν επίσης η φυσικοθεραπεία, η υδροθεραπεία και ειδικά προγράμματα ενδυνάμωσης.

Δείτε από τι κινδυνεύει ο σκύλος μας το φθινόπωρο

Όπως κάθε εποχή, έτσι και το φθινόπωρο κρύβει τους δικούς του κινδύνους για τον σκύλο μας.

Όταν χρειάζεται φαρμακευτική υποστήριξη, υπάρχουν σήμερα αρκετές επιλογές για τη διαχείριση του χρόνιου πόνου, από αντιφλεγμονώδη μέχρι νεότερες θεραπείες και συνδυαστικά πρωτόκολλα κατόπιν οδηγίας του κτηνιάτρου. Η αντιμετώπιση είναι συνήθως πιο αποτελεσματική όταν δεν βασίζεται σε ένα μόνο μέσο αλλά συνδυάζει σωστή άσκηση, έλεγχο βάρους, υποστήριξη της κινητικότητας και φαρμακευτική αγωγή όταν αυτή κρίνεται απαραίτητη. Αυτό που δεν πρέπει σίγουρα να γίνεται είναι η αυθαίρετη χορήγηση ανθρώπινων παυσίπονων. Ένα φάρμακο που υπάρχει σε κάθε σπίτι και θεωρείται ασφαλές για εμάς μπορεί να είναι επικίνδυνο για έναν σκύλο, γι’ αυτό οποιαδήποτε αναλγητική αγωγή πρέπει να δίνεται μόνο μετά από κτηνιατρική οδηγία, πάντα. Γιατί στους σκύλους, ο πόνος συχνά δεν φωνάζει. Αλλάζει απλώς λίγο την καθημερινότητά τους.

Και όταν μάθουμε να βλέπουμε αυτές τις αλλαγές έγκαιρα, μπορούμε να τους βοηθήσουμε να συνεχίσουν να κινούνται με άνεση, να χαίρονται τη βόλτα τους και να μεγαλώνουν χωρίς να θεωρούμε τον πόνο αναπόφευκτο κομμάτι της ηλικίας τους.