“Είναι μικρόσωμος, για αυτό γαβγίζει”. Πόσες φορές έχουμε ακούσει αυτή τη φράση για έναν σκύλο; Η αλήθεια όμως είναι κάπως διαφορετική.

Το υπερβολικό γάβγισμα δεν αποτελεί χαρακτηριστικό του μεγέθους ενός σκύλου, ούτε σημαίνει ότι οι μικρόσωμοι σκύλοι έχουν κακό ή δύσκολο χαρακτήρα από τη φύση τους.

Πολύ συχνά αυτό που βλέπουμε είναι το αποτέλεσμα του τρόπου με τον οποίο εμείς οι άνθρωποι τους αντιμετωπίζουμε.
Ένας μικρόσωμος σκύλος είναι πρώτα από όλα σκύλος. Έχει ανάγκη από βόλτα, εξερεύνηση, παιχνίδι, άσκηση, εκτόνωση, εκπαίδευση, κοινωνική επαφή και όρια, όπως ακριβώς και οποιοσδήποτε άλλος σκύλος.

Όταν αυτές οι ανάγκες παραμελούνται, είναι απολύτως λογικό να εμφανίζονται συμπεριφορές όπως το συνεχές γάβγισμα.

Κάποιες φορές ξεχνάμε ότι είναι σκύλοι

Επειδή ένας μικρόσωμος σκύλος χωράει εύκολα στην αγκαλιά μας, συχνά τον αντιμετωπίζουμε περισσότερο σαν μωρό ή σαν αξεσουάρ παρά σαν ζώο με συγκεκριμένες ανάγκες.

Μπορεί να τον παίρνουμε αγκαλιά με την πρώτη ευκαιρία, να τον σηκώνουμε όταν φοβάται, να αποφεύγουμε τις βόλτες επειδή είναι μικρός και ευάλωτος ή να θεωρούμε ότι δεν χρειάζεται ιδιαίτερη εκτόνωση.

Πρέπει όμως πάντα να θυμόμαστε πως ένας σκύλος που δεν βγαίνει αρκετά έξω δεν χάνει απλώς την ευκαιρία να περπατήσει. Χάνει την ευκαιρία να μυρίσει, να εξερευνήσει, να επεξεργαστεί ερεθίσματα και να χρησιμοποιήσει το μυαλό του.

Ένα ζώο που δεν έχει αρκετό παιχνίδι και δραστηριότητα μπορεί να συσσωρεύει ενέργεια και ένταση. Και αυτή η ένταση κάπου πρέπει να εκτονωθεί. Για κάποιους σκύλους, εκφράζεται με γάβγισμα.

Το μέγεθος δεν πρέπει να καθορίζει το πώς φερόμαστε σε έναν σκύλο

Υπάρχει όμως και μια άλλη πλευρά που συχνά παραβλέπουμε: ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρονται οι άλλοι άνθρωποι στους μικρόσωμους σκύλους.

Ένας άγνωστος μπορεί να σκύψει από πάνω τους, να απλώσει τα χέρια του, να προσπαθήσει να τους χαϊδέψει ή ακόμη και να τους σηκώσει χωρίς να τους αφήσει χρόνο να αποφασίσουν αν θέλουν αυτή την επαφή. Πολλοί θεωρούν αυτονόητο ότι ένας μικρός σκύλος είναι χαριτωμένος, ακίνδυνος και άρα διαθέσιμος για χάδια.

Αντίθετα, μπροστά σε έναν μεγαλόσωμο σκύλο που δείχνει φόβο ή δυσφορία, πιθανότατα θα κρατήσουν μεγαλύτερη απόσταση. Αν εκείνος γάβγιζε, ίσως να το αντιμετώπιζαν πολύ πιο σοβαρά.

Ο μικρόσωμος σκύλος, όμως, έχει τα ίδια δικαιώματα στο σεβασμό των ορίων του. Το γάβγισμα μπορεί να είναι ο τρόπος με τον οποίο λέει ότι φοβάται, ότι πιέζεται ή ότι χρειάζεται τον χώρο του. Δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι επιθετικός ή κακομαθημένος.

Πώς μπορούμε να ηρεμήσουμε λοιπόν τον μικρόσωμο σκύλο μας;

Αν θέλουμε έναν πιο ήρεμο σκύλο, η λύση δεν είναι να τον αποκλείσουμε από τον έξω κόσμο ή να τον κρατάμε συνεχώς αγκαλιά. Χρειάζεται να του δώσουμε περισσότερες ευκαιρίες να είναι απλά σκύλος.

Καθημερινές βόλτες με χρόνο για μυρωδιές, παιχνίδι, κατάλληλη σωματική και πνευματική εκτόνωση, εκπαίδευση με θετικό τρόπο και σταδιακή εξοικείωση με διαφορετικά ερεθίσματα μπορούν να κάνουν τεράστια διαφορά.

Και πάνω απ’ όλα, χρειάζεται να ακούμε τα σήματά του. Αν απομακρύνεται, παγώνει, κρύβεται, γρυλίζει ή γαβγίζει, δεν πρέπει να τον τιμωρούμε επειδή κάνει φασαρία και μας ενοχλεί. Πρέπει πρώτα να σκεφτούμε τι προσπαθεί να μας πει.

Οι μικρόσωμοι σκύλοι δεν γαβγίζουν επειδή είναι μικροί. Γαβγίζουν, όπως όλοι οι σκύλοι, για κάποιο λόγο. Και πολλές φορές, πριν προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τη συμπεριφορά τους, αξίζει να αλλάξουμε εμείς τον τρόπο με τον οποίο τους βλέπουμε και τους φερόμαστε.

Δεν είναι μικρά διακοσμητικά πλασματάκια που χρειάζονται μόνο αγκαλιές. Είναι σκύλοι με ανάγκες, προσωπικότητα και όρια. Όταν τους επιτρέπουμε να τα εκφράζουν και τους προσφέρουμε μια ζωή που ανταποκρίνεται στη φύση τους, δεν τους κάνουμε απλώς πιο ήρεμους. Τους βοηθάμε να νιώθουν περισσότερη ασφάλεια και να ζουν καλύτερα.