Η υιοθεσία ενός σκύλου που ζούσε σε καταφύγιο είναι μια από τις πιο όμορφες εμπειρίες που μπορεί να ζήσει ένας άνθρωπος. Παράλληλα όμως αποτελεί και μια μεγάλη αλλαγή τόσο για τον νέο κηδεμόνα όσο και για το ίδιο το ζώο.

Οι πρώτες ημέρες στο νέο σπίτι συνοδεύονται συχνά από συμπεριφορές που προκαλούν ανησυχία, ιδιαίτερα σε όσους υιοθετούν για πρώτη φορά έναν σκύλο από καταφύγιο ή γενικότερα δεν έχουν μεγάλη εμπειρία με ζώα. Ωστόσο, πολλές από αυτές τις αντιδράσεις είναι απολύτως φυσιολογικές και αποτελούν μέρος της διαδικασίας προσαρμογής.

Οι πρώτες ημέρες είναι περίοδος προσαρμογής

Ένας σκύλος που έχει περάσει ένα διάστημα σε καταφύγιο χρειάζεται χρόνο για να νιώσει ξανά ασφαλής. Βρίσκεται ξαφνικά σε ένα άγνωστο περιβάλλον, με νέους ανθρώπους, διαφορετικές μυρωδιές και μια εντελώς καινούρια καθημερινότητα. Είναι λογικό λοιπόν να μην αποκαλύψει αμέσως τον πραγματικό του χαρακτήρα.

Πολλές συμπεριφορές που αρχικά μοιάζουν προβληματικές είναι απλώς εκδηλώσεις άγχους και ανασφάλειας. Καθώς περνούν οι ημέρες και ο σκύλος καταλαβαίνει ότι βρίσκεται σε ένα ασφαλές και σταθερό περιβάλλον, οι περισσότερες από αυτές υποχωρούν από μόνες τους.

Οι συμπεριφορές που θεωρούνται φυσιολογικές

Μία από τις πιο συνηθισμένες αντιδράσεις των πρώτων ημερών είναι η μειωμένη όρεξη. Πολλοί σκύλοι αρνούνται να φάνε ή δεν δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον ακόμη και για λιχουδιές που υπό άλλες συνθήκες θα τους ενθουσίαζαν. Το άγχος μπορεί να επηρεάσει σημαντικά την όρεξή τους και συνήθως χρειάζονται μία ή δύο ημέρες μέχρι να αρχίσουν να τρώνε φυσιολογικά.

Δεν είναι επίσης ασυνήθιστο ένας σκύλος που ήταν ήδη εκπαιδευμένος στην τουαλέτα να έχει μικρά ατυχήματα μέσα στο σπίτι. Η αλλαγή περιβάλλοντος μπορεί να τον αποσυντονίσει προσωρινά, μέχρι να μάθει τη νέα του ρουτίνα και να καταλάβει πότε και πού πρέπει να βγαίνει για τις ανάγκες του. Με υπομονή και συνέπεια, τα περισσότερα περιστατικά υποχωρούν σύντομα.

Αρκετοί σκύλοι εμφανίζονται ιδιαίτερα φοβισμένοι απέναντι σε καθημερινούς ήχους, όπως η ηλεκτρική σκούπα, το πλυντήριο, η τηλεόραση ή ακόμη και το κουδούνι της πόρτας. Μπορεί να τρομάζουν εύκολα, να παρακολουθούν συνεχώς το περιβάλλον τους ή να δείχνουν υπερβολική εγρήγορση. Αυτή η υπερευαισθησία αποτελεί μια φυσιολογική αντίδραση ενός ζώου που ακόμη προσπαθεί να καταλάβει αν βρίσκεται σε ασφαλές μέρος.

Εξίσου συχνή είναι και η ανάγκη του σκύλου να απομονωθεί. Πολλά ζώα επιλέγουν να κρυφτούν κάτω από τον καναπέ, πίσω από έπιπλα ή σε μια ήσυχη γωνιά του σπιτιού. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θέλουν να έρθουν κοντά στους νέους τους ανθρώπους, αλλά ότι χρειάζονται λίγο χρόνο για να παρατηρήσουν το περιβάλλον και να αποκτήσουν εμπιστοσύνη. Η πίεση για άμεση επαφή μπορεί να έχει τα αντίθετα αποτελέσματα.

Υπάρχουν επίσης σκύλοι που κοιμούνται υπερβολικά τις πρώτες ημέρες. Η ζωή σε ένα καταφύγιο είναι συνήθως γεμάτη ένταση, θόρυβο και συνεχή ερεθίσματα. Όταν βρεθούν επιτέλους σε ένα ήρεμο σπίτι, πολλοί εξαντλούνται από τη συσσωρευμένη κούραση και αφιερώνουν αρκετές ώρες στον ύπνο, κάτι που είναι απολύτως λογικό.

Πότε οι συμπεριφορές αυτές αποτελούν λόγο ανησυχίας

Παρότι οι περισσότερες από αυτές τις αντιδράσεις είναι αναμενόμενες, υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες απαιτείται η συμβουλή ειδικού. Εάν ο σκύλος εμφανίζει έντονη επιθετικότητα, όπως συνεχόμενο γρύλισμα, προσπάθειες δαγκώματος ή επιθέσεις που δεν μειώνονται όσο περνούν οι ημέρες, τότε είναι σημαντικό να να ζητήσετε βοήθεια από κτηνίατρο ή εξειδικευμένο εκπαιδευτή.

Ανησυχητική μπορεί επίσης να θεωρηθεί η εμφάνιση αυτοτραυματισμών, όπως το επίμονο γλείψιμο ή δάγκωμα των ποδιών και της ουράς. Αυτές οι συμπεριφορές ενδέχεται να σχετίζονται με έντονο στρες, άγχος ή ακόμη και με κάποιο πρόβλημα υγείας και δεν θα πρέπει να αγνοούνται.

Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται και όταν ένας σκύλος αρνείται να φάει για περισσότερες από δύο ημέρες ή παρουσιάζει συμπτώματα όπως εμετούς, επίμονη διάρροια ή έντονη αδυναμία. Σε αυτές τις περιπτώσεις η επίσκεψη στον κτηνίατρο είναι απαραίτητη, καθώς τα συμπτώματα μπορεί να μην σχετίζονται μόνο με το άγχος της προσαρμογής.

Ένα ακόμη σημάδι που αξίζει να αξιολογηθεί είναι η πλήρης απομόνωση για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αν ο σκύλος παραμένει συνεχώς κρυμμένος, δεν έχει καμία διάθεση να αλληλεπιδράσει και δεν δείχνει καμία πρόοδο ακόμη και μετά την πρώτη εβδομάδα, ίσως χρειάζεται επιπλέον υποστήριξη από κάποιον ειδικό στη συμπεριφορά των ζώων.

Πώς μπορείτε να τον βοηθήσετε να νιώσει ασφαλής

Η καλύτερη βοήθεια που μπορεί να προσφέρει ένας νέος κηδεμόνας είναι η δημιουργία μιας σταθερής καθημερινής ρουτίνας. Οι ώρες του φαγητού, της βόλτας, της τουαλέτας και του παιχνιδιού καλό είναι να παραμένουν όσο γίνεται σταθερές, ώστε ο σκύλος να αισθανθεί ότι μπορεί να προβλέψει τι πρόκειται να συμβεί.

Φυσικά είναι απαραίτητος και ο σεβασμός στα όρια του ζώου. Δώστε του χρόνο να σας εμπιστευτεί και μην τον πιέζετε να αλληλεπιδράσει μαζί σας, ακόμη και αν ο σκοπός σας είναι απλώς να του δείξετε αγάπη και τρυφερότητα. Σταδιακά ο σκύλος θα νιώσει άνετα και θα σας δείξει με τον τρόπο του ότι είναι έτοιμος να σας γνωρίσει καλύτερα.

Το σημαντικότερο όμως στοιχείο είναι η υπομονή. Η σχέση εμπιστοσύνης δεν χτίζεται μέσα σε μία ημέρα. Κάθε σκύλος έχει τον δικό του ρυθμό, ο οποίος εξαρτάται από τις προηγούμενες εμπειρίες και την προσωπικότητά του. Οι πρώτες δυσκολίες δεν σημαίνουν ότι η υιοθεσία ήταν λάθος ή ότι αποτύχαμε ως κηδεμόνες.

Να θυμάστε πως με αγάπη, συνέπεια και κατανόηση, οι περισσότεροι σκύλοι που προέρχονται από καταφύγιο καταφέρνουν να αφήσουν πίσω τους το δύσκολο παρελθόν και να εξελιχθούν σε πιστούς, χαρούμενους και αφοσιωμένους συντρόφους.