Το σύνδρομο του Ναπολέοντα το συναντάμε στους ανθρώπους και προέρχεται από τον Γάλλο στρατηγό Ναπολέων Βοναπάρτη. Ο Ναπολέων Βοναπάρτης δεν ήταν ιδιαίτερα ψηλός, είχε όμως περίσσιο θάρρος και έντονη προσωπικότητα.

Έτσι περιγράφουμε και κάποιον που δείχνει ότι έχει αυτό το σύνδρομο. Είναι κάποιος με χαμηλό ανάστημα, ο οποίος υιοθετεί επιθετική συμπεριφορά, προκειμένου να ισοσταθμίσει την εμφάνισή του και την ανασφάλεια που ενδεχομένως να νιώθει.

Σας θυμίζει κάτι, ειδικά όσοι έχετε υιοθετήσει έναν μικρόσωμο σκύλο; Πολύ συχνά μιλάμε για την περίεργη, φασαριόζικη, θρασύτατη συμπεριφορά αυτών των τετράποδων, γνωστή και ως Σύνδρομο των Μικρόσωμων Σκύλων. Ο Ναπολέοντας γνώριζε το τι είναι, και επέλεγε να αντιδράει με τον τρόπο που το έκανε. Τι συμβαίνει όμως με τους σκύλους που έχουν αυτή τη συμπεριφορά;

Η αλήθεια είναι πως δεν μπορούν να καταλάβουν ότι είναι μικρόσωμοι, αφού τους βλέπουμε να σκαρφαλώνουν σε ψηλά σημεία, να συμμετέχουν σε δραστηριότητες στη φύση, χωρίς να τους εμποδίζει το μέγεθός τους. Οι μόνοι που το κατανοούν είναι οι άνθρωποι και αλλάζουν τη συμπεριφορά τους, δηλαδή αν σε ένα σπίτι υπάρχει ένας μικρόσωμος και ένας μεγαλόσωμος σκύλος, έχουν εντελώς διαφορετική αντιμετώπιση.

Αυτό είναι κάτι που δεν χρειάζεται, το βλέπουμε όμως να συμβαίνει συχνά, με τις συνέπειες να είναι αρνητικές και να έχουν συγκεκριμένα αποτελέσματα στον σκύλο, όπως:

– δεν ακούει καθόλου τον κηδεμόνα του

– η εκπαίδευσή του είναι δύσκολη και θέλει περισσότερο χρόνο για να μάθει μια εντολή ή να διορθώσει μια συμπεριφορά

– γίνεται επιθετικός και μπορεί ακόμα και να δαγκώσει

– γρυλίζει σε ανθρώπους και άλλα ζώα

– δεν θέλει να φορέσει το λουρί του και αν το δεχτεί, το δαγκώνει ή αρνείται να περπατήσει

– κάνει χαμό προκειμένου να φάει από το τραπέζι και το πιάτο του κηδεμόνα του

Βλέπουμε λοιπόν πως ο σκύλος διαμορφώνει μια συμπεριφορά, σαν να μη θέλει να ακολουθήσει κανέναν κανόνα. Φυσικά και δεν φταίει το ίδιο το τετράποδο, αλλά οι αποφάσεις και οι πράξεις των κηδεμόνων, που επεμβαίνουν στις συνήθειες του σκύλου τους. Είναι αρκετοί αυτοί που θεωρούν πως χρειάζεται προστασία επειδή έχει μικρό μέγεθος και καταλήγουν στο να τον υπερπροστατεύουν και να του στερούν τη χαρά να είναι ο σκυλίσιος εαυτός του.

Τι κάνουν λοιπόν οι κηδεμόνες και δημιουργούν στο σκύλο τους το Σύνδρομο του Μικρόσωμου Σκύλου;

Όπως αναφέραμε παραπάνω, συχνά οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν διαφορετικά έναν μικρόσωμο σκύλο, συγκριτικά με έναν μεσαίου ή μεγάλου μεγέθους. Υπάρχουν κάποιοι που το θεωρούν προστασία και άλλοι που -λανθασμένα- φέρονται στον σκύλο σαν να είναι λούτρινος. Ας δούμε μερικά παραδείγματα:

– Κρατούν τον σκύλο αγκαλιά ή τον μεταφέρουν σε σακίδιο, αντί να τον αφήσουν να περπατήσει και να μυρίσει, διαδικασία απαραίτητη για να είναι πνευματικά ισορροπημένος. Η βόλτα είναι ο ιδανικός τρόπος για να κοινωνικοποιηθεί, να εκτονωθεί και να επιστρέψει σπίτι χαρούμενος.

– Παίρνουν τον σκύλο αγκαλιά όταν πλησιάζει ένας άλλος σκύλος. Ενδεχομένως φοβούνται τυχόν επίθεση από τον άλλο σκύλο, επειδή ο δικός τους είναι μικροκαμωμένος. Αυτό όμως δεν έχει καμία ρεαλιστική βάση, αντίθετα, δημιουργεί νευρικότητα στο μικρόσωμο ζωάκι και εκείνο γαβγίζει, γρυλίζει και τελικά δεν κοινωνικοποιείται.

– Δεν εκπαιδεύουν τον σκύλο τους σε ανεπιθύμητες συμπεριφορές, όπως το αναίτιο γάβγισμα, το γρύλισμα, ακόμα και το δάγκωμα. Σε κάποιες περιπτώσεις, μπορεί να τον πάρουν αγκαλιά ή να του δώσουν λιχουδιά, προκειμένου να σταματήσει να το κάνει. Φυσικά ξέρουμε πως, αυτό όχι μόνο δεν θα αποτρέψει τον σκύλο από το να το κάνει, αλλά θα νιώσει ότι πήρε και τα εύσημα που το έκανε.

Κάποιοι άνθρωποι μπερδεύονται από το μικρό μέγεθος του ζώου τους και θεωρούν πως είναι κουτάβι ή πως είναι ευαίσθητο και δεν θα έπρεπε να το ζορίζουν με μαθήματα και κανόνες. Στην πραγματικότητα, δεν λείπει τίποτα από έναν μικρόσωμο σκύλο, ούτε χάνει στη σύγκριση με έναν μεγαλόσωμο. Υπάρχουν πανέξυπνες φυλές και το μέγεθος δεν έχει καμία σχέση με τις νοητικές δυνατότητες. Μπορεί κάποιος να μεγαλώσει έναν σκύλο 8 κιλών που θα παίζει με το φρίσμπι, θα ξέρει να κολυμπάει και θα κάνει 2 ώρες περπάτημα. Απλά πρέπει να βρεθεί ο κηδεμόνας που θα του δώσει την ευκαιρία να ξεδιπλώσει την προσωπικότητά του, να δοκιμάσει τα όριά του και να χτίσει με αυτοπεποίθηση και κανόνες τις σχέσεις του με τα υπόλοιπα πλάσματα στο περιβάλλον του.

Πώς να βοηθήσουμε έναν σκύλο που έχει το Σύνδρομο Μικρόσωμου Σκύλου

Από τη στιγμή που θα συνειδητοποιήσουμε πως ο μικρόσωμος σκύλος μας έχει προβλήματα συμπεριφοράς, υπάρχει το περιθώριο να κάνουμε διορθωτικές κινήσεις. Όσο πιο νέος είναι ο σκύλος, τόσο πιο εύκολη η αποστολή μας. Ας δούμε τι μπορούμε να κάνουμε:

– Σταματάμε να επιβραβεύουμε ανεπιθύμητες συμπεριφορές, όπως το γάβγισμα, η προστασία του φαγητού και το γρύλισμα.

– Δεν τον παίρνουμε αγκαλιά. Τον αφήνουμε να περπατήσει στη βόλτα και να αντιμετωπίσει όλα τα ερεθίσματα που θα συναντήσει: Από τις μυρωδιές μέχρι άλλους σκύλους και από ποδηλάτες μέχρι ένα μεγάλο αντικείμενο στο δρόμο. Για κάθε βήμα προόδου που θα κάνει, θα τον επιβραβεύουμε. Ξεκινάμε από μικρούς στόχους, ειδικά αν δεν είχε μάθει να βγαίνει βόλτα ή να κυκλοφορεί με λουρί.

– Του βάζουμε όρια και του φερόμαστε σαν οποιονδήποτε άλλο σκύλο. Οι μικρόσωμοι σκύλοι έχουν όλες τις δυνατότητες που έχουν και όλοι οι υπόλοιποι.

Βλέπουμε λοιπόν πως είναι στο χέρι μας να διαμορφώσουμε τον χαρακτήρα του σκύλου μας. Η κοινωνικοποίηση και η εκτόνωση που θα του προσφέρουμε, δεν θα πρέπει να μετριούνται με το πόσα κιλά είναι, αλλά με το τι χρειάζεται για να είναι ευτυχισμένος και υγιής. Αν δυσκολευόμαστε να λύσουμε τα προβλήματα της συμπεριφοράς του κατοικιδίου μας, μπορούμε να ζητήσουμε τη βοήθεια ενός επαγγελματία εκπαιδευτή.